ACAT Nederland

ACAT NETHERLANDS
Action of Christians for the Abolition of Torture and capital punishment.

Shri Manmohan Singh
Prime Minister of India
Prime Minister’s Office
Room number 152
South Block
NEW DELHI
INDIA
fax: + 91 11 2301 6857

… – 07 – 08.

Dear Prime Minister,

As a member of ACAT Netherlands I am very concerned about the ill treatment and the gang rape of Ms Radharani Ari, and Ms Malati Jana, in Nandigram, East Midnapur District, West Bengal.

I ask you urgent:
* guarantee in all circumstances the physical and psychological integrity of
Ms Radharani Ari and Ms Malati Jana, including access to appropriate medical
assistance if necessary and ensure their protection;
* order a thorough and impartial investigation into these events in order to identify all
those responsible, bring them to trial and apply the penal and/or administrative
sanctions as provided by law;
* guarantee that adequate compensation is awarded to the victims;
* ensure respect for human rights and fundamental freedoms throughout the country
in accordance with national laws and international human rights standard.

Yours respectfully,

name: signature:

address:

Vertaling van de brief.
Als lid van ACAT Nederland ben ik erg bezorgd over de mishandeling en de groepsverkrachting van
mw. Radharani Ari en van mw. Malati Jana, in Nandigram, East Midnapur District, West Bengalen.

Ik verzoek u dringend:
* in alle omstandigheden de fysieke en psychische integriteit van mw. Radharani Ari en
van mw. Malati Jan te waarborgen met inbegrip van toestemming om medische hulp
te verlenen, indien nodig en hun bescherming te verzekeren;
* opdracht te geven tot een grondig en onafhankelijk onderzoek naar deze
gebeurtenissen om alle verantwoordelijken te achterhalen, hen voor de rechter te
brengen en de straffen en/of administratieve sancties toe te passen zoals de wet
daarin voorziet;
* te garanderen dat de slachtoffers voldoende compensatie krijgen;
* de mensenrechten en de fundamentele vrijheden in heel het land te verzekeren in
overeenstemming met nationale en internationale mensenrechtennormen.

Uiteenzetting van de zaak.
Op 18 April 2008 werd mw. Radharani Ari door verschillende mannen seksueel misbruikt en verkracht. Zij werd behandeld in ziekenhuizen van de overheid, maar de artsen onderzochten haar niet behoorlijk en maakten geen melding van de mishandeling. Uiteindelijk werden zij en haar familie ontvangen door de mensenrechtenorganisatie NGO MASUM die medische en psychologische hulp verleende.

Op 5 Mei 2008, werd mw. Malati Jana aangevallen door 5 tot 7 mensen in haar huis terwijl haar echtgenoot afwezig was. Zij sleepten haar uit het huis en onderweg sloegen ze haar voortdurend, ze verkrachtten haar met diverse voorwerpen. Zij werd achtergelaten naast een vijver en uiteindelijk gered door twee vrouwen. Op dezelfde dag werd zij opgenomen in het ziekenhuis Nandigram maar pas vijf dagen later onderzocht. Op die 10e mei was het onmogelijk de verkrachting medisch te melden.
In beide gevallen zijn de problemen geconstateerd door het ziekenhuispersoneel dat de twee gevallen niet registreerde; als gevolg hiervan werden zij niet naar de politie doorverwezen, hoewel het ziekenhuispersoneel hiertoe verplicht is.
Op 10 Mei 2008 kwam de inspecteur van politie en ontmoette mw. Malati Jana. De ambtenaren weigerden echter om andere slachtoffers, waaronder mw. Radharani Ari, te ontmoeten.
Deze feiten staan in de context van de gewelddadige gebeurtenissen met betrekking tot de verkiezingen in Nandigram. Leden van de heersende Communistische Marxistische Partij van India (CPIM) zijn de veronderstelde daders.
ACAT Nederland uit haar diepe bezorgdheid over het gebrek aan onmiddellijk onderzoek naar deze ernstige gebeurtenissen, ondanks pogingen van de NGO MASUM deze situatie aan te kaarten bij de Nationale West-Bengaalse Commissie voor Vrouwen en andere overheidsinstanties.

Sinds januari 2007 protesteren de dorpsbewoners tegen een project van de overheid om in West-Bengalen land te verwerven met de bedoeling er een economisch, chemisch centrum van te maken.
Bij de protesten gebruikte de politie knuppels, voerde charges uit en gebruikte vuurwapens tegen burgers. Opnieuw, vanaf midden april tot begin mei 2008, vielen de leden van privé milities van de CPIM inwoners van dorpen in Nandigram aan terwijl ze hen intimideerden in verband met de verkiezingen. De identiteitskaarten van veel kiezers werden afgepakt. Volgens rapporten trad de politie niet op; in andere gevallen was de politie direct betrokkene bij het geweld.

U kunt een kopie sturen aan:

Dhr. Bob Hiensch
6/50 F, Shanti Path,
Chanakyapuri
NEW DELHI 110021
INDIA
fax :+ 91-11-24197710
e-mail: nde@minbuza.nl

H.E. mevrouw Neelam DHAMIJA SABHARWAL geb. Dhamija
Buitenrustweg 2
2517 KD DEN HAAG
fax: 070-361.7072
e-mail: webmaster@indianembassy.nl

Justice Rajendra Babu,
Chairperson National Human Rights Commission of India Faridkot House
Copernicus Marg
NEW DELHI 110 001
INDIA
fax: +91 11 2334 0016
e-mail: chairnhrc@nic.in / patilsv@nic.in

Achtergrondinformatie India
Zie voor meer informatie: maart en september 2007, februari 2008, mei 2008.

Op 15 augustus 1947 werd India onder leiding van Jawaharlal Nehru onafhankelijk van Groot-Brittannië en werd het bestuur overgedragen. Hiermee werd het land autonoom onderdeel van het Britse Gemenebest.
Onder druk van de Moslimliga, die een thuisland voor de moslims propageerde, besloten de Britten om het land op te delen in het seculiere India en het islamitische West- en Oost-Pakistan. Massale volks¬ver¬hui¬zin¬gen en onge¬veer een mil¬joen doden door etnische en religieuze rellen waren het gevolg. Op 30 januari 1948 werd Gandhi – die op geweldloze wijze tegen de opdeling had gestreden – door een hindoefanaat doodgeschoten in Delhi.
De scheiding tussen India en Pakistan is sinds de onafhankelijkheid nog altijd pijnlijk voelbaar binnen families.

Betrekkingen met Nederland
Direct na de onafhankelijkheid werden er diplomatieke betrekkingen tussen Nederland en India aangeknoopt. In de decennia na de onafhankelijkheid was India een van de belangrijkste ontvangers van Nederlandse hulp en in de jaren tot 2003 was het ontwikkelingsprogramma in India het grootste Nederlandse bilaterale programma ter wereld.
Het groeiend economische gewicht, gecombineerd met een meer naar buiten gerichte blik na het einde van de koude oorlog zorgde voor een groter Indiaas zelfvertrouwen en een meer assertieve rol op het wereldtoneel. Een van de uitingen hiervan was de beslissing in 2002 van de toenmalige regering om de ontwikkelingsrelatie met bilaterale donoren (met uitzondering van de G8-leden) stop te zetten. Voor Nederland betekende dit dat het ontwikkelingsprogramma in India versneld werd uitgefaseerd en afgerond.
De Nederlandse economische en politiek belangstelling voor India zijn voortdurend toegenomen; de belangstelling uit de hoek van onderwijs, technologie en cultuur namen zienderogen toe. Daarmee zijn de betrekkingen tussen India en Nederland uitgegroeid tot een meer volwassen relatie die een breed scala van aspecten bestrijkt.

Mensenrechten
ACAT Nederland maakt zich ernstig zorgen over het algemeen klimaat van straffeloosheid en de angst die slachtoffers wordt ingegeven om deze schendingen aan de kaak te stellen.
India heeft wel de V.N.- Overeenkomst tegen Marteling ondertekend, maar is er niet in geslaagd om het te bekrachtigen.

Sociale situatie
Nog altijd leeft ongeveer een derde van de Indiase bevolking onder de armoedegrens.
Bij het arme deel van de bevolking sterven jaarlijks 141 (van 1.000) kinderen onder de vijf jaar. Bij het rijke deel van de inwoners ligt dit getal op 46.

Zowel in 2006 als in 2007 stond Nederland op de 9e plaats in de top tien van de landen met de hoogste levensstandaard. India staat op de 128e plaats van de 177 landen.
Gemeten naar de maatstaven van HDI .

Sinds 1993 wordt het door de UNDP gebruikt in hun jaarlijkse rapport. De index meet de gemiddelde prestaties van een land op het terrein van Volksgezondheid (levensverwachting) kennis (analfabetisme, educatie en onderwijs), levensstandaard (BNP, koopkracht, armoede).

ACAT NETHERLANDS
Action of Christians for the Abolition of Torture and capital punishment.

President of Zimbabwe
Mr. Robert G. Mugabe
Office of the President
Private Bag 7700
Causeway
HARARE
ZIMBABWE
fax : +263 4 708 211 / + 263.4.70.38.58

… – 07 – 08.

Dear President,

As a member of ACAT Netherlands I am very concerned about the arrest and subsequent arbitrary detention of Ms. Jenni Williams, a leader of Women of Zimbabwe Arise (WOZA) as well as of acts of harassment against members of the Crisis in Zimbabwe Coalition, among them Mr. Philimon Sajeni.

I ask you urgent:
* guarantee in all circumstances the physical and psychological integrity of
Ms. Jenni Williams, Mr. Philimon Sajeni, members of WOZA/MOZA and of the Crisis in
Zimbabwe Coalition, as well as of all human rights defenders in Zimbabwe;
* release Ms. Williams and the 15 WOZA/MOZA activists as their detention is arbitrary
since it only aims at sanctioning their human rights activities;
* put an end to all kinds of harassment, including at the judicial level, against all
human rights defenders in Zimbabwe;
* conform with the provisions of the UN Declaration on Human Rights Defenders,
adopted by the General Assembly of the United Nations on December 9, 1998,
especially its above-mentioned Article 1 and article 12.2, which provides that “the
State shall take all necessary measures to ensure the protection by the competent
authorities of everyone, individually and in association with others, against any
violence, threats, retaliation, de facto or de jure adverse discrimination,
pressure or any other arbitrary action as a consequence of his or her legitimate
exercise of the rights referred to in the [...] Declaration”;
* ensure in all circumstances respect for human rights and fundamental freedoms in
accordance with international human rights standards and international instruments
ratified by Zimbabwe.

Yours respectfully,

name: signature:

address:

Vertaling van de brief.
Als lid van ACAT Nederland ben ik erg bezorgd over de arrestatie en de daarop volgende willekeurige gevangenhouding van mw. Jenni Williams, leider van WOZA,een Zimbabwaanse Vrouwengroep als over het lasting vallen van leden van de Zimbabwaanse Crisis Coalite, met onder hen
dhr. Philimon Sajeni.

Ik verzoek u dringend:
* in alle omstandigheden de fysieke en psychische integriteit van mw. Jenni Williams,
dhr. Philimon Sajeni, leden van WOZA/MOZA en van de Zimbabwaanse Coalitie
Crisis, zowel als van alle mensenrechtenverdedigers in Zimbabwe te waarborgen;
* Mw. Williams en de 13 andere WOZA/MOZA activisten vrij te laten omdat hun
gevangenhouding willekeurig is aangezien het alleen gaat om hun activiteiten voor
de mensenrechten;
* een einde te maken aan alle vormen van bedreiging, inclusief op gerechtelijk niveau,
tegen alle mensenrechtenverdedigers in Zimbabwe;
* in overeenstemming met de bepalingen van de Verklaring van de Mensenrechten
Verdedigers zoals aangenomen door de Algemene Vergadering van de Verenigde
Naties op 8 december 1998, in het bijzonder artikel 1, en artikel 12,2 waarin vermeld
wordt dat “de Staat alle noodzakelijke maatregelen zal nemen om door het
bevoegde gezag de bescherming te verzekeren van eenieder, individueel of samen
met anderen, tegen alle geweld, bedreigingen, wraakacties, vijandige
discriminatie daadwerkelijk of bij wet (de facto of de jure), druk of iedere andere
willekeurige actie als gevolg van zijn of haar rechtmatige uitoefening van de rechten’
waarnaar in deze Verklaring wordt verwezen;
* in alle omstandigheden het respect voor de mensenrechten en de fundamentele
vrijheden te garanderen in overeenstemming met internationale normen en
internationale afspraken ondertekend door Zimbabwe.

Uiteenzetting van de zaak.
Op 28 mei 2008 werden mw. Williams en 13 andere m.r. verdedigers en politieke tegenstanders, bijna allemaal vrouwen en één man, van WOZA/MOZA, in Harare gearresteerd bij een demonstratie tegen het huidige politieke geweld. Zij werden meer dan de toegestane 48 uren vastgehouden en kwamen op 30 mei 2008 voor de rechter.
Op 31 mei gelastte het hof hun vrijlating op borgtocht, maar de staat beriep zich tegen de bevindingen van het hof.
Daardoor bleef de groep in hechtenis en zit tot op vandaag vast in de gevangenis in Harare.
Verder is bekend dat op 30 mei 2008 officieren van ‘Wet en Orde’ en sommige verdachte agenten van CIO (centrale intelligente organisatie) de kantoren van de Zimbabwaanse Coalitie Crisis binnengingen en dhr. Sajeni arresteerden evenals andere medewerkers van de coalitie.
Zij doorzochten het kantoor op verspreidingsmateriaal terwijl intussen de twee slachtoffers enige tijd werden rondgeleid voordat zij zonder aanklacht werden vrijgelaten.

Op 2 juni 2008 kwamen vier (waarschijnlijk leden van CIO) personen de kantoren binnen van de Zimbabwaanse Coalitie Crisis en begonnen de bewakers lastig te vallen over het doel en de activiteiten van de coalitie. Toen de bewakers de poort niet openden, vertrokken de mannen met de waarschuwing dat ze zouden terugkomen.

U kunt een kopie sturen aan:

Ambassador Mr. Chitsaka Chipaziwa
Permanent Mission of Zimbabwe to the UN in Geneva
Chemin William Barbey 27
1292 Chambésy
Switzerland
fax: + 41 22 758 30 44
e-mail: mission.zimbabwe@ties.itu.net

Mr. J. Weterings, ambassador
P.O. Box Hg 601
Highlands Harare
HARARE
ZIMBABWE
fax. 00-263-4-776700
e-mail: har@minbuza.nl

Z.E. de heer GIFT PUNUNGWE
Josephine Charlotte Square 11
B-12 00 BRUSSEL
BELGIË
fax: 00-322/7629605/7756510
e-mail: zimbrussels@skynet.be

Achtergrondinformatie Zimbabwe.
Zie ook: UA oktober 2006, juni 2007.
Zimbabwe is ruim negen keer groter dan Nederland en telt 13 miljoen inwoners. President van de Republiek is, sinds 1987, Robert Gabriël Mugabe.
Een kleine meerderheid van de bevolking is Christen(55%), verder vooral inheemse godsdiensten.
Begin jaren zestig ontstond een georganiseerde Afrikaanse beweging die zich verzette tegen de blanke overheersing. De eerste grote organisatie was de Zimbabwe African People’s Union (ZAPU) olv Joshua Nkomo. Een afsplitsing hiervan, de Zimbabwe African National Union (ZANU), waarvan Robert Mugabe de grote winnaar was.

Nadat Zimbabwe zich in 1979 bevrijde van het blanke minderheidsregime van Ian Smith, was het jarenlang een dynamische economie met een solide infrastructuur en een van de beste onderwijssystemen van Afrika. Hierin kwam verandering nadat President Mugabe zich door repressief optreden tegen de oppositie en gewelddadige landhervormingen zich internationaal isoleerde. Tot op de dag van vandaag maakt hij de dienst uit en we horen het momenteel dagelijks: de politieke situatie is zeer slecht, de economie is totaal ineengeklapt en de devaluatie van de munt is schrikbarend hoog.
Geweld en intimidatie tegen oppositieleden, media en boeren zijn aan de orde van de dag. De vrijheid van meningsuiting, persvrijheid, stemrecht en juridische bescherming zijn zwaar ingeperkt.

Mensenrechten.
Ook al heeft Zimbabwe een groot aantal internationale mensenrechtenverdragen ondertekend en geratificeerd en voorziet de grondwet in elementaire rechten van de mens, op dit moment gelden deze afspraken nauwelijks voor de president.
De Zimbabwaanse regering rechtvaardigt deze situatie door te stellen dat bepaalde mensenrechten niet de historische en culturele situatie in acht nemen en te westers zijn. De stelselmatige schendingen van de mensenrechten kunnen niet altijd aan de Zimbabwaanse overheid worden toegeschreven, maar de regering gedoogt deze schendingen vaak, moedigt ze soms aan, terwijl de politie laks is in het onderzoeken van ingediende klachten.
De gevangenisomstandigheden zijn erbarmelijk: overbevolking en slechte sanitaire voorzieningen vormen een probleem. Willekeurige arrestaties en detenties en het zeer lang aanhouden van rechtszaken zijn geen uitzonderingen. Zittende rechters zijn onder fysieke bedreiging vertrokken of vervangen door personen die de ZANU-PF goed gezind zijn, waardoor de onpartijdigheid en scheiding van rechterlijke en uitvoerende macht aanzienlijk worden beperkt.

Sociale situatie.
Als gevolg van de onderdrukking en de economische neergang is een groot deel van de bevolking naar het buitenland vertrokken. Volgens schattingen probeert tot 25% van de bevolking in de omringende landen, maar ook in West Europa het hoofd boven water te houden. Onder hen bevindt zich een groot deel van het opgeleide kader waardoor in Zimbabwe op alle niveaus nijpende tekorten zijn ontstaan. Gezondheidsvoorzieningen zijn vooral gecentraliseerd in de stedelijke gebieden. Naar schatting wordt 80% van de beschikbare bedden in ziekenhuizen bezet door AIDS-patiënten. Door het groot aantal sterfgevallen aan de gevolgen van AIDS, is de levensverwachting teruggelopen van 61 jaar in 1990, naar gemiddeld 34 jaar in 2002. De economisch meest actieve groep wordt door AIDS getroffen. De gemiddelde levensverwachting is 37 jaar, de werkloosheid 70%. Ruim 60% van de bevolking leeft onder de armoedegrens.

Zimbabwe staat op de 151e( totaal 177) plaats van de HDI .
———————————————–
In maart eiste de rooms-katholieke bisschoppenconferentie van Zimbabwe een nieuwe grondwet die vrije verkiezingen mogelijk moet maken. Dat stond in een kritische brief die op die zondag in alle parochiekerken van Zimbabwe moest worden voorgelezen.
De negen r.k. bisschoppen van het land zijn fel tegenstander van het in hun ogen dictatoriale bewind van president Robert Mugabe (83). Zimbabwe wordt volgens het episcopaat geteisterd door een ernstige crisis die “in essentie zowel een crisis in bestuur en leiderschap is als een spirituele en morele crisis”.

De Anglicaanse aartsbisschop van Canterbury, Rowan Williams, heeft eind mei de VN opgeroepen om in te grijpen in Zimbabwe. De anglicaanse kerkleider uitte zijn frustratie over het uitblijven van ingrijpen door buurlanden van Zimbabwe. Vorige maand riep Williams samen met de anglicaanse aartsbisschop van York de buurlanden op om de “spiraal van gemeenschapsgeweld” in Zimbabwe te beëindigen.

Noem mij geen vreemdeling (1)

Noem mij geen vreemdeling:
mijn woorden klinken vreemd,
maar mijn gevoelens zijn dezelfde
als die van jou.

Noem mij geen vreemdeling:
ik wil mensen dicht bij me,
omdat het zo koud is en kil
diep in mijn hart.

Noem mij geen vreemdeling:
de grond waarop wij lopen is dezelfde,
maar niet het ‘beloofde land’
dat ik had verwacht.

Noem mij geen vreemdeling:
grenzen zijn mensenwerk,
scheidsmuren bouwen we zelf
en isoleren ook jou.

Noem mij geen vreemdeling:
ik zoek zoals jij vrede en recht
in naam van God
zo is er maar één.

Filippijnen

Uit: Geef ons heden ons dagelijks brood,
Bidden met de armen.
Jan Brock