ACAT Nederland

ACAT NETHERLANDS
Action of Christians for the Abolition of Torture and Capital Punishment

The Presidency
Palestine Avenue
Azerbaijan Intersection
TEHRAN
ISLAMIC REPUBLIC OF IRAN
                                                                                               ….., …., – 05 -  10.

Your Excellency,
 
As a member of ACAT Netherlands  I ask your attention regarding the plight of Faleh Abdoullah
Al-Mansouri, who as we understand has been given a 15 years prison sentence.

ACAT Netherlands fears, like Amnesty International, that Al-Mansouri has been brought into court without the assistance of a lawyer of his own choice. This would be in violation with the right to a fair trial and therefore against the Convention on Civil and Political Rights that Iran has ratified.

I therefore appeal to you to look into this case urgently.

• Faleh Abdoullah Al-Mansouri should get immediate access to a lawyer of his choice, and the
   possibility to appeal against his sentence;
• He should receive the medical treatment he may require and should under no circumstances be
   subjected to ill treatment or torture;
• Futhermore, he should be allowed contact with a Dutch representative.

 

Yours respectfully,

 Name:                                                          Signature:

 Address:

 
Vertaling van de brief
Als lid van ACAT Nederland vraag ik uw aandacht voor het lot van Faleh Abdoullah Al-Mansouri, die naar verluidt 15 jaar gevangenisstraf heeft gekregen.
ACAT Nederland vreest, zoals Amnesty International dat Al-Mansouri bij zijn rechtszitting geen bijstand heeft gekregen van een advocaat van zijn keuze. Dit is in overtreding met het recht op een eerlijk proces en dus tegen de Conventie voor Burger- en Politieke Rechten die Iran heeft ondertekend.
Ik vraag u dringend naar zijn zaak te kijken.
• Faleh Abdoullah Al-Mansouri moet onmiddellijk toegang krijgen tot een advocaat van zijn
   eigen keuze en hij moet tegen zijn vonnis in hoger beroep kunnen gaan;
• Hij moet de medische zorg krijgen die hij nodig heeft en mag onder geen enkele
   voorwaarde mishandeld of gemarteld worden;
• Bovendien moet hij toestemming krijgen contact te hebben met een vertegenwoordiger van NL.

 

Uiteenzetting van de zaak
Dhr. Faleh Abdoullah Al-Mansouri werd op 23 september 1945 geboren in Ahwaz Stad, Iran
Dhr. Al-Mansouri werd politiek actief in Iran. Hij hield zich bezig met de strijd voor onafhankelijkheid van de etnische minderheidsgroepering de Ahwazi. Eind jaren ’80 deserteerde hij uit het leger. Vrezend voor een zware straf vluchtte hij in 1989, ontving de UNHCR-Vluchtelingenstatus en kwam uiteindelijk naar Nederland, Maastricht, Hij werd actief voor VluchtelingenWerk, Amnesty International en Groen Links. Hij verrichtte veel vrijwilligerswerk. Vanwege zijn maatschappelijke betrokkenheid werd hij in 2001 koninklijk onderscheiden als lid in de orde van Oranje Nassau. Abdoullah Al-Mansouri bleef zich ook in Nederland inzetten voor een onafhankelijk ‘Al-Ahwaz’. Hij richtte met anderen de Ahwaz Bevrijdingsorganisatie (ALO) op, waarvan hij voorzitter werd.

 

De AhwAzi
De Ahwazi vormen een van de vele etnische minderheidsgroeperingen in Iran, voornamelijk in de olierijke provincie Khoezistan. De Ahwazi worden door de autoriteiten onderdrukt en gediscrimineerd bij de toegang tot huisvesting, onderwijs en werk. De economische achterstelling en frustratie die hiervan het gevolg zijn, leiden al jarenlang tot onrust de provincie.
In het voorjaar van 2005 braken opnieuw onlusten uit na geruchten dat de regering de Ahwazi gedwongen over het land zou willen verspreiden. Tientallen Ahwazi werden gedood, honderden raakten gewond, en nog eens honderden werden opgepakt. Gevreesd wordt dat veel van de arrestanten zijn gemarteld. Ook tijdens vreedzame demonstraties zijn tientallen, mogelijk honderden Ahwazi opgepakt. Tientallen verdachten van bomaanslagen zijn veroordeeld tot de doodstraf na zeer oneerlijke processen.

 

De arrestatie
Op 11 mei 2006 werd dhr. Al-Mansouri gearresteerd in Syrië. Hij was daar om gevluchte Ahwazi te ontmoeten. Vijf dagen later, op 16 mei, leverde Syrië hem uit aan Iran.
In maart 2007 kwam het eerste teken van leven: hij mocht kort met zijn familie in Nederland bellen. Hij klonk volgens hen ‘zwak en gebroken’. Naar verluidt vonden in juni en juli 2007 achter gesloten deuren rechtszittingen plaats, de aanklacht is onbekend. Vermoedelijk had Al-Mansouri geen juridische bijstand van een advocaat naar keuze. Er waren geen vertegenwoordigers van de Nederlandse ambassade aanwezig. Terwijl dit, in december 2006, was toegezegd door de Iraanse minister van Buitenlandse Zaken Mottaki aan zijn Nederlandse ambtgenoot Bot: de belofte van een ‘open proces’ met Ned. waarnemers.
In het najaar van 2007 sprak een vertegenwoordiger van het Nederlandse ministerie drie kwartier met
Al-Mansouri. De Iraanse autoriteiten hielden toezicht. Iran heeft volgens het internationaal recht de verplichting om Nederland consulaire bijstand te laten verlenen aan Al-Mansouri, omdat hij inmiddels Nederlander is. Met deze korte bijeenkomst is aan die verplichting lang niet voldaan. Iran ontkent dat
Al-Mansouri Nederlander is. Amnesty heeft op verschillende wijzen actiegevoerd om meer informatie te krijgen over zijn lot. De Iraanse autoriteiten gaven geen gehoor aan de door Amnesty gestuurde brieven.

Zoon Adnan el Mansouri gaf in een gesprekje met ACAT te kennen dat elke aandacht van buitenaf zijn vader in leven kan houden. Zijn gezondheid is slecht. Eens in de paar maanden belt zijn vader voor een kort gesprekje. Het is voor de familie onduidelijk waar hij wordt vastgehouden.

Dinsdag 11 mei 2010 is het precies vier jaar geleden dat dhr. Al-Mansouri werd gearresteerd.
ACAT Nederland kan met dit schrijven de aandacht gaande houden voor dhr. Al-Mansouri.
                                                                           In samenwerking met Amnesty Nederland

 

U kunt een kopie sturen aan:
Z.E. de heer Kazem GHARIB ABADI
Buitengewoon en Gevolmachtigd Ambassadeur
Duinweg 20
2585 JX DEN HAAG
fax: 070-3503224
e-mail: info@iranianembassy.nl

 

Minister Verhagen
Ministerie van Buitenlandse Zaken:
Bezuidenhoutseweg 67
postbus 20061
2500 EB  DEN HAAG
e-mail: onbekend

 

de familie Al-Mansouri:
alo@home.nl

 

Achtergrondinformatie Iran
Iran ligt in het Midden Oosten tussen Irak en Pakistan. Het land grenst aan Afghanistan, Armenië, Azerbeidzjan, Irak, Pakistan, Turkije en Turkmenistan.

De geschiedenis van het moderne Iran begon in 1925, toen Reza Pahlavi zichzelf uitriep tot de Shah (koning) van Perzië. Onder zijn bewind werd het land sterk gemoderniseerd. Toen zijn pro-Duitse sympathieën aan het licht kwamen, werd hij in 1941 vervangen door zijn zoon, Muhammad Reza Pahlavi. Deze werd een trouwe bondgenoot van het Westen en de VS. De Shah voerde vanaf de jaren zestig politieke, economische en sociale hervormingen in. Maar brede lagen van de bevolking profiteerden er niet van. Het verzet hiertegen leidde begin 1979 tot zijn val en vertrek.
De macht kwam in handen van de Islamitische geestelijke Ayatollah Khomeini, die de Islamitische Republiek Iran uitriep. Onder zijn leiding werden de VS en Israël uitgeroepen tot staatsvijanden. Van 1980 tot 1989 verkeerde Iran in een oorlog met Irak, met grote gevolgen voor de Iraanse samenleving en economie.
Na de dood van Khomeini in 1990 is Iran onder leiding van Khatami een tolerantere samenleving geworden met meer rechtszekerheid voor allen en de opbouw van een burgermaatschappij.

De verkiezing van Mahmud Ahmadinejad tot president in juli 2005 betekende het einde van acht jaar regeringsverantwoordelijkheid van de hervormingsgezinden. Ahmadinejad dankte zijn populariteit aan zijn belofte prioriteit te geven aan de lediging van sociale noden, bestrijding van armoede en discriminatie en technologische vooruitgang. Bij de verkiezingen van juni 2009 wordt Ahmadinejad tot winnaar uitgeroepen. Dit veroorzaakt felle protesten, omdat de tegenstanders onder leiding van Mousavi een hertelling van de stemmen eisen. De invloedrijke raad van hoeders onder leiding van de geestelijke Khamenei scharen zich achter Ahmadinejad die in augustus 2009 aan zijn tweede termijn als president begint.
Iran is een islamitische republiek waarbij het politieke, sociale en economische bestel is gebaseerd op de Islam. Leger, politie en de rechterlijke macht zijn ondergeschikt aan de macht van de Geestelijk Leider. Ook de president is ondergeschikt aan de Geestelijk Leider.

 

Mensenrechten
De gedwongen sluiting op 21 december 2008 van het in Teheran gevestigde Centrum voor Mensenrechtenverdedigers (CHRD) door de Iraanse autoriteiten, is een zeer beangstigende ontwikkeling die de gehele mensenrechtenbeweging van Iran bedreigd.
Het Centrum werd gedwongen te sluiten door tientallen politiemannen en mensen van de veiligheidsdienst net voordat de medewerkers van het Centrum een bijeenkomst wilden houden ter ere van het 60 jaar bestaan van de UVRM. Volgens een woordvoerder van het Centrum konden de functionarissen geen officieel bevel laten zien dat hun actie rechtvaardigde.
De doodstraf wordt gehandhaafd.

De 24-jarige studente en vrouwenrechtenactiviste Somayeh Rashidi werd op 25 februari 2010 vrijgelaten uit de Iraanse Evin gevangenis in Teheran nadat ze in dec. 2009 was gearresteerd. De precieze voorwaarden van haar vrijlating zijn niet bekend. Mogelijk komt er alsnog een tenlastelegging en een proces. Ze is lid van de Campaign for Equality, een organisatie die actie voert tegen vrouwendiscriminatie in Iran. Haar advocaat mocht niet bij de ondervraging aanwezig zijn en hoorde later dat Somayeh gearresteerd was.
In november 2009 werd ze al twee dagen vastgehouden, na demonstraties tegen de overheid. Toen ze begin 2010 haar studie wilde oppakken, merkte ze dat ze dit vanwege haar politieke activiteiten niet meer kon doen. Ook andere leden van de Campaign for Equality worden lastiggevallen en opgepakt. Amnesty meent dat deze arrestaties en bedreigingen mogelijk het begin zijn van nieuwe onderdrukking van vreedzame activisten.

Onderdrukking minderheden
Etnische minderheden die meer erkenning van hun culturele en politieke rechten eisen, worden in toenemende mate onderdrukt. Iran is zich door potentieel vijandige buitenlandse militaire troepen, aan de oost- en westkant van Iran, meer bewust geworden van haar eigen minderheden, die zoals de Azerbeidzjanen, Koerden, Arabieren en Turken in grensgebieden verblijven. In bepaalde gebieden schenden gewapende groepen de mensenrechten.

Iran staat op plaats 88 van HDI: Human Development Index.