ACAT Nederland

We zien een grote opkomst van leden en belangstellenden. We kijken met elkaar terug op het voorbije jaar. Het jaarverslag wordt goedgekeurd door de aanwezigen. Met dank aan de kascommissie die zich opnieuw beschikbaar stelt.                                         

Het thema van vandaag sluit aan bij een urgent vraagstuk. Zeer recent verscheen het rapport van de commissie Hammerberg, waarin te lezen staat dat de mensenrechten in Nederland in het algemeen op orde zijn, maar op verschillende punten vatbaar voor verbetering. Onder meer het vluchtelingenbeleid en de voorwaarden voor gezinshereniging waarvoor hoge drempels zijn opgeworpen zijn onderwerp van zorg.

Sinds 1994 is Wim Petersen lid van ACAT; vanaf 1997 bracht hij met enorme betrokkenheid tijdens bestuursvergaderingen zijn enorme kennis in over mensenrechten. Vandaag neemt hij afscheid van het bestuur.
De voorzitter spreekt een dankwoord aan zijn adres en Wim belooft dat we van zijn kennis gebruik mogen blijven maken.

Thea Kool (voormalig secretaris)

 

VLUCHTELING?

Maar ik ben geen vluchteling
want ik ben niet gevlucht,
ik ben weggewaaid
als een blad van een boom.

Er is in ons land
een verschrikkelijke wind opgestoken,
een wind vol vuur en verkrachting
en op een dag,
op een dag die ik me niet meer herinner,
die ik me niet meer durf te herinneren,
ben ik weggewaaid.

Wie zou er uit zichzelf vluchten,
wie zou zonder afscheid te nemen
z’n eigen huis,
z’n eigen dorp of stad,
z’n eigen land,
z’n eigen familie in de steek laten
en dan… ergens aankomen
waar je niet welkom bent?

Vluchtelingen zijn nooit welkom,
nergens,
dat weet iedereen,
dat heeft de geschiedenis
al zo vaak bewezen.

Waarom zou je dan vluchten,
waarom een langzame dood
in een vreemd land
als je op de drempel van je eigen huis
ook kunt sterven?

Vluchtelingen bestaan niet,
er bestaan alleen weggewaaide mensen
die door de wind
over de wereld zijn geblazen.

Uit: ‘Mirad, een jongen uit Bosnië

DHR. BERT VAN HORSSEN
start zijn lezing met fragmenten uit een film van YouTube. We zien een situatie op een detentieboot waar bewakers geconfronteerd worden met gedetineerden en hoe schrijnend dit kan zijn.

Bert van Horssen was 21jaar werkzaam als aalmoezenier bij de marine. Momenteel is hij in dienst van justitie en werkt bij in Zaandam, bij vreemdelingendetentie.
Hier liggen zijn twee boten (platforms) met elk 200 vreemdelingen.

In totaal telt Nederland 2000 vreemdelingen in detentie met vestigingen in Alphen a/d Rijn, Dordrecht, Zeist, Schiphol, Zestienhoven, Bijlmermeer in Amsterdam.

De gedetineerden hebben twee dingen gemeen:
a. zij hebben geen geldige papieren;
b. zij zijn niet crimineel.
Vreemdelingen zonder papieren vallen onder het bestuursrecht. Omdat zij beschikbaar moeten zijn voor de Nederlandse overheid worden zij opgesloten. De vraag is waar ze vandaan komen en naar welk land ze teruggestuurd kunnen worden.
Het verschil tussen de gedetineerden:
a. de verhalen die zij vertellen;
b. zij komen van over de gehele wereld: Oost-Europa, Afrika, Azië. Alle culturen en religies die je maar kunt
bedenken zijn aanwezig. Zo komt een Rus een Afghaan tegen. In hun gesprek gaat het meteen over de
vader van de Afghaan die door de Russen is gedood.

Welke mensen zitten opgesloten?

• mensen die 35 jaar lang in Nederland gewerkt hebben en nu geen werk meer hebben
• mensen die hier gekomen zijn met een toeristenvisum
• mensen die voor een koppelbaas gewerkt hebben.
• mensen die in Nederland geboren zijn en waarvan de ouders niet over een verblijfsvergunning beschikken. Zodra een kind van deze ouders 18 jaar geworden is, verblijft het plotseling illegaal in NL.

Naar welk land moet het kind worden teruggestuurd?

• Zijn hele leven heeft het in Nederland gewoond, is hier opgegroeid en naar school gegaan en tóch is het illegaal!
• mensen die bij hun huwelijk niet aan de voorwaarden voldaan hebben zijn niet welkom;
• mensen die naar Frankrijk zijn uitgezet met een Nederlandse brief.
• Als zij in Frankrijk worden aangehouden stuurt Frankrijk hen terug naar Nederland. Hier hebben zij dan een illegale status;
• iemand die illegaal is en zonder achterlicht rijdt kan door de politie worden aangehouden; als men er achter komt dat hij geen ID-kaart kan vertonen wordt hij in het politiebureau voor ten hoogste vijf dagen opgesloten, daarna gaat hij naar de vreemdelingenpolitie en wordt hij opgesloten in een detentiecentrum.

Er zijn allerlei rapporten over de situatie in Nederland verschenen. Het programma over vreemdelingenrechten staat bekend als ‘buikpijn zaken’, citaat uit het rapport Strafrecht en Jeugdbescherming. De criteria om iemand vast te houden zijn niet duidelijk. De duur van de detentie is voor de betreffende persoon ongewis. De vreemdeling weet, zolang hij is opgesloten, niet wanneer hij vrijkomt en wat er met hem gaat gebeuren. Deze onzekerheid is tergend. De minister wil daar in principe niets aan doen, bang als zij is dat de vreemdeling de beslissing naar zich toe trekt. Als de vreemdeling zou weten dat hij bijvoorbeeld na zes maanden vrijkomt zal hij niet meewerken aan zijn terugkeer.

Het regime in de detentieboot is strenger dan in de gevangenis.
De gedetineerden mogen geen arbeid verrichten, geen cursussen volgen of vrij contact hebben met de buitenwereld. Bezoek moet zich legitimeren. Als familieleden ook illegaal zijn zullen zij niet bij de gedetineerde op bezoek kunnen gaan.
Je kunt vraagtekens plaatsen bij de effectiviteit. 35% van de vastgehouden vreemdelingen wordt uiteindelijk uitgezet. Dus 65% wordt weer op straat gezet, wordt geklinkerd, zoals men dit noemt. Deze groep blijft illegaal. Men weet dat het systeem eigenlijk niet werkt maar het politieke klimaat verhindert dat veranderingen worden ingezet.

Hoe gaat het aan boord van een platform?
De bewoners blijven zeven dagen per week 5-8 uur achter slot en grendel. De overige acht tot twaalf uren worden gebruikt voor:
a. gesprekken met de nodige diensten.
b. het deelnemen aan sport, muziek of creatieve activiteiten.
c. bezoek (één uur per week)
d. bellen met eigen advocaat of eigen netwerk.
e. gaan naar de kerkdienst op zondagochtend

Uit allerlei richtingen zijn geestelijke verzorgers aanwezig: katholiek, protestant, humanist, rabbijn, Sik-priester, imam. De geestelijk verzorgers zijn in dienst bij hun eigen organisatie en worden betaald door justitie.

Wat betekenen wij voor de gedetineerden?
Zij kunnen niet concreet helpen. Wel kunnen ze werken aan de leefbaarheid, de humaniteit en het verbeteren van de menswaardigheid.

Hoe doen we dat?
We voeren vooral veel individuele gesprekken. We gaan zitten en raken in contact met de bewoners. Onderwerp van gesprek zijn de frustratie, de boosheid, de toekomst en de familie. Na zeven tot acht maanden kun je terug naar je land. Het komt voor dat mensen die vrij komen illegaal blijven en voor de vijfde keer opnieuw worden aangehouden en vastgezet.

Tijdens groepsgesprekken bemoedigen de bewoners elkaar. Maar deze gesprekken worden bemoeilijkt door de verschillende talen die gesproken worden.

De kerkdiensten zijn een succes. Er komen katholieken uit Afrika, maar ook Russisch orthodoxen uit Oost-Europa of Siks.
Met Kerstmis schuiven ook moslims aan. Er worden weinig woorden gebruikt. Er wordt veel gezongen en er worden veel rituelen gehouden. Na afloop is er koffie en krijgen de bezoekers allemaal een bloemetje mee.
Als er familieleden overlijden is er een apart persoonlijk gesprek. De aalmoezenier stemt af met doktoren en psychologen. Ook heeft hij contact met het personeel. Het draagt bij aan de waardige en humane behandeling van de bewoners.
De aalmoezenier staat in contact met de basisgemeente in Zaandam. Als een bewoner geen bezoek krijgt wordt gezorgd dat vrijwilligers op bezoek komen. Ook wordt eventueel gezorgd voor kleding, schoenen, telefoons e.d. De bewoners wordt gewezen op het bestaan van netwerken, zo is er het wereldhuis waar zij terecht kunnen voor talen en voor contact met landgenoten. Justitia et Pax is bezig met een rapport over vreemdelingendetentie.
De huidige staatssecretaris roept dat het humaner moet, maar doet niets aan de onzekere situatie van de bewoners.

Reacties uit de zaal:
Wanneer komt het moment dat een bewoner op straat wordt gezet?
De rechter neemt het besluit nadat onderzocht is of de persoon uitgewezen kan worden. Indien er geen reden meer is om de persoon beschikbaar te houden voor de overheid komt hij op vrije voeten. Vaak laat de overheid het niet zo ver komen. Wanneer zij ziet dat de rechter iemand vrij zal laten wordt hij kort voor de zitting op straat gezet.

In de getoonde YouTube film bleek dat sommige medewerkers moeite hadden met besluiten die over de bewoners genomen werden. Kunnen medewerkers een beroep doen op de wet gewetensbezwaren? Het is inherent aan de baan dat medewerkers hiermee geconfronteerd worden. Zij behoren beleid van hogerhand uit te voeren.

Wat maakt deze baan voor de aalmoezenier persoonlijk de moeite waard?
Vooral het leiden van de kerkdienst waarvan hij de ervaring heeft dat het mensen moed geeft.
Wim Petersen begeleidde ooit een gezin dat was ondergebracht bij zusters.
Sinds dit gezin uit Nederland is uitgezet stellen de zusters zich zeer terughoudend op.
In Twente is nauwelijks nog een plek te vinden waar vreemdelingen zonder papieren ondergebracht kunnen worden.
Dhr. van Horssen merkt op dat er gedacht wordt om tussenhuizen te starten: huizen waar de vreemdelingen die op straat staan opgevangen kunnen worden.

Antoon van Hooft.

PROF. ANTON VAN KALMTHOUT

Hield zijn lezing vanuit onderstaande elf punten die hij een maand eerder had opgesteld ter wille van het Rondetafelgesprek met leden van de Tweede Kamer over vreemdelingendetentie.

1. Vreemdelingendetentie heeft geen strafrechtelijke grondslag en evenmin een strafrechtelijk oogmerk. Alleen al om die reden ontbreekt de legitieme basis om de vreemdelingendetentie ex. art. 59 VW ten uitvoer te leggen in een penitentiaire inrichting met de status van Huis van Bewaring of gevangenis.
   Om die reden dient de vreemdelingendetentie -indien onvermijdelijk- ten uitvoer te worden gelegd in aparte inrichtingen, die zo min mogelijk de uitstraling en kenmerken van een gevangenis hebben.
2. Het enige legitieme doel van vreemdelingenbewaring is de beschikbaarheid van de vreemdeling ten behoeve van het terugkeer/uitzetproces. Er is onvoldoende rationele grondslag om in de wijze van tenuitvoerlegging een onderscheid te maken in het regime, bedoeld voor de vreemdelingendetentie ex. art. 6 VW en de vreemdelingenbewaring ex. art. 59 VW
3. Uitgangspunt bij de Vreemdelingendetentie, zowel op grond van art. 6 VW en art. 59 VW is dat deze slechts wordt toegepast als uiterste middel, d.w.z. als het beoogde doel (voorbereiding van de terugkeer/uitzetting) niet met minder ingrijpende middelen kan worden gerealiseerd. Dit uitgangspunt blijft een dode letter als er niet wordt geïnvesteerd in deze andere opties (borgsom, elektronisch toezicht, onderbrenging op een betrouwbaar adres, periodieke meldplicht etc).
4. Toepassing van de Penitentiaire Beginselenwet op vreemdelingen in vreemdelingenbewaring betekent een beperking van de grondrechten van de vreemdeling, die veel verder gaat dan op grond van de reden en doel van de detentie gerechtvaardigd is. Bovendien heeft het een contraproductieve uitwerking op het terugkeerproces, draagt het bij tot “criminele besmetting” en tot criminalisering en stigmatisering van vreemdelingen als zodanig.
5. Voor de vreemdelingendetentie zou een eigen regiem moeten worden ontworpen dat geen verdere beperkingen aan de vreemdeling oplegt dan strikt noodzakelijk. In het bijzonder geldt dit met betrekking tot het vrij verkeer binnen de inrichting, contact met de buitenwereld (recht op onbeperkt bezoek, recht op behoud van eigen telefoon, toegang tot internet), toegang tot activiteiten, zoals sport, buitenlucht, educatieve programma’s.
6. Veel problemen bij de vrijheidsbeneming van vreemdelingen zijn te herleiden tot communicatieproblemen en cultuurverschillen. Om die reden mag van de overheid gevraagd worden dat zij extra aandacht heeft voor de bijzondere kwaliteitseisen die van het personeel in deze inrichtingen op het terrein van communicatie en cultuurbegrip mag worden verwacht. In de praktijk schort het daar echter sterk aan.
7. Vreemdelingendetentie zou meer resultaat in de zin van terugkeer kunnen opleveren als 1) er meer zou worden geïnvesteerd in terugkeerprojecten, 2) Het lOM meer ruimte zou krijgen om een bijdrage te leveren aan het terugkeerproces, 3) er meer aandacht zou zijn voor de belemmerende factoren, 4) meer vertrouwenspersonen bij het terugkeerproces zouden worden betrokken.
8. Gezien de positieve ervaringen met de privatisering van de vreemdelingendetentie in bijv. Engeland en Wales verdient het aanbeveling ook in Nederland te onderzoeken welke voordelen het zou kunnen opleveren om de vreemdelingendetentie – onder verantwoordelijkheid van de overheid – te laten uitvoeren door private ondernemingen.
9. De afwisseling van vreemdelingenbewaring met strafrechtelijke detentie en VW dient zoveel mogelijk vermeden te worden. Indien na de vreemdelingenbewaring nog een gevangenisstraf ten uitvoer wordt gelegd zou de wet moeten voorzien in de aftrekbaarheid van de vreemdelingenbewaring op de gevangenisstraf.
10. Het bezoekrecht aan gedetineerde vreemdelingen mag niet worden ondermijnd doordat inrichtingen de namen van bezoekers doorgeven aan de politie, die de bezoekers vervolgens onder dreiging van een strafrechtelijke vervolging op grond van artikel 184 Sr. probeert te bewegen informatie over identiteit, nationaliteit etc. van de vreemdeling prijs te geven.
11. Ongewenst verklaring van een vreemdeling dient beperkt te blijven tot ernstige delicten, en mag niet worden toegepast voor kruimeldelicten of overtredingen van de vreemdelingenwet.

---

EXTERNE CONTROLE IS NOODZAKELIJK BIJ DETENTIE.

De gevangenissen en detentiecentra zijn op dit moment in Europa de belangrijkste plaatsen waar de mensenrechten worden overtreden.In 2007 vormden ‘foltering of bestraffing of onmenselijke behandelingen’ van personen die zaten opgesloten, meer dan de helft van het aantal veroordelingen door het Europese Hof voor de Rechten van de Mens.Sinds 2006 werden Bosnië, Frankrijk, Griekenland, Rusland, Albanië, Moldavië, Turkije, Oekraïne en Letland op de vingers getikt door het Hof vanwege ongezonde cellen, erbarmelijke hygiëne, het ontbreken van zorg, bovenmatig en onrechtvaardig gebruik van geweld, misplaatste fouilleringen, verlengde opsluitingen enz.De gevangenisbesturen die belast zijn met de orde en de veiligheid, lopen op tegen het feit dat de gevangenissen vaak overbevolkt zijn en dat zij over beperkte middelen beschikken.Het gevangenispersoneel dat is belast met de orde en de veiligheid wordt vaak slecht betaald; dit gebrek van de erkenning voedt bij hen frustraties die kunnen leiden tot ongewenst gedrag en misbruik tegenover de gevangenen.Omdat de gevangenis per definitie gesloten inrichtingen zijn, ontbreekt het aan het noodzakelijk externe toezicht, om deze misbruiken te voorkomen en ze aan de kaak te stellen.Internationaal ontwikkelde instrumenten kunnen dit gebrek aan toezicht ondervangen, door mechanismen te creëren gevangenissen te bezoeken.Het eerste mechanisme is het Europese Comité voor Preventie van Foltering, dat in 1989 door de Raad van Europa is ingesteld. Het werd op internationaal niveau aangevuld door het facultatieve Protocol bij de Internationale Overeenkomst tegen foltering, en is in 2006 van kracht geworden.

Uit: ‘Courrier’, ACAT Frankrijk.
Vertaling: Antoon van Hooft.

MENSENRECHTEN WORDEN MISBRUIKT

Wat is, zestig jaar na de oprichting van de Raad van Europa, uw grootste zorg wat betreft de eerbiediging van de rechtsstaat, de democratie en de mensenrechten in Europa?

Er is de afgelopen zestig jaar ongetwijfeld vooruitgang geboekt. We kunnen echter niet tevreden zijn met de huidige situatie van de mensenrechten; de mensenrechten worden nog steeds misbruikt in Europa. Ik geef u enkele voorbeelden. Ik ben bezorgd over de opkomst van vreemdelingenhaat in geheel Europa. De manier waarop de vraag van de migranten en asielzoekers wordt behandeld baart zorgen, omdat hierbij de mensenrechten niet volledig overeind gehouden worden.

Gehandicapten worden gediscrimineerd. Ondanks alle retoriek, is er nog een lange weg te gaan voor een echte uitvoering van de gelijkheid tussen mannen en vrouwen, zowel in de politiek en op de arbeidsmarkt. Huiselijk geweld maakt nog steeds slachtoffers onder vrouwen en kinderen. De omstandigheden bij gevangenschap zijn in de meeste Europese landen slecht te noemen. Vaak zijn gevangenissen overbevolkt. Er is in vele lidstaten een tendens tot corruptie in het justitiële systeem, met name in de voormalige communistische landen.Hoe denkt uw organisatie de bewustwording van de mensenrechten te bevorderen en schendingen van mensenrechten in de landen van Europa te voorkomen?

We willen zo dicht mogelijk bij de echte problemen blijven. Ik besteed veel tijd aan het reizen langs de zevenenveertig lidstaten van de Raad van Europa. Tijdens mijn reizen bezoek ik niet alleen de formele vergaderingen en besprekingen met de autoriteiten. Ik reis naar plaatsen waar de mensenrechten worden geschonden, onder meer naar gevangenissen, politiebureaus, psychiatrische ziekenhuizen, vluchtelingenkampen, plaatsen waar minderheden wonen, opvanghuizen voor mishandelde vrouwen , weeshuizen en centra voor gehandicapte kinderen. Ik hecht eraan nauwe betrekkingen te smeden met ombudsmannen en andere nationale onafhankelijke organen in de strijd om respect voor het recht. Op dezelfde manier werkt ik nauw samen met het maatschappelijk middenveld en NGOs. Ik bereid me vóór een vergadering zo goed mogelijk voor op de feitelijke gegevens rondom de rechten van de mens, om zodoende in een constructieve dialoog te kunnen treden met gouvernementele organisaties die beslissingsbevoegdheid hebben. Deze dialoog is een belangrijk onderdeel van mijn werk, dat is gebaseerd op gedegen kennis en een gedeelde visie op de fundamentele rechten van de mens in de Raad van Europa, zoals verwoord in het Europees Verdrag inzake mensenrechten en in het Europees Sociaal Handvest. Aan het einde van onze bezoeken, publiceren we een verslag met specifieke aanbevelingen ter verbetering. We volgen de implementatie met nieuwe bezoeken en zetten de dialoog voort met de autoriteiten en betrokkenen. Ook publiceren we regelmatig verslagen over thema’s die we herkennen in verschillende lidstaten, en om de 14 dagen zoomen we in op een bepaald onderwerp met betrekking tot de mensenrechten, om de openbare discussie te bevorderen.

Wat betreft de praktijk van het martelen, wat ziet u als de belangrijkste tekortkomingen in de wetten en in de praktijken van de lidstaten van de Raad van Europa? Is de foltering uitgeroeid? Zo niet, in welke vorm bestaat zij dan nog?

De situatie is over het algemeen verbeterd in Europa, zowel op wetgevend niveau als in de praktijk. Toch zijn er nog veel gevallen van schending van de mensenrechten, met name bij personen die in hechtenis genomen zijn. Het Amerikaanse beleid dat het gebruik van foltering heeft gerechtvaardigd om het terrorisme te bestrijden, heeft gezorgd voor een dramatische terugslag die ook Europa heeft getroffen. Helaas hebben de regeringen hier – direct of indirect – de systematische schendingen van de mensenrechten gesteund. Ze gaven informatie aan de Amerikaanse geheime diensten en hebben de ontvoering of de arrestatie van de verdachten makkelijker gemaakt. Dit alles maakt ons systematisch werken ter voorkoming van foltering momenteel des te noodzakelijker. Het is belangrijk dat er onafhankelijke organisaties komen, die in staat zijn om klachten tegen politieblunders te registreren. Deze organisaties zouden met name gebaseerd moeten zijn op de vijf principes die zijn ontwikkeld door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens, namelijk de onafhankelijkheid, de deskundigheid, de snelheid van uitvoering van taken, de publieke transparantie en de betrokkenheid van slachtoffers. Ze kunnen helpen de mensen meer vertrouwen in de politie te geven en ervoor zorgen dat er geen straffeloosheid is in geval van wangedrag of misbruik. Het Europees Comité ter voorkoming van foltering (CPT) heeft belangrijk werk gedaan in de afgelopen twintig jaar en haar aanbevelingen worden opgevolgd.

Als u drie aanbevelingen zou moeten geven om het folteren uit te roeien, welke zouden dat zijn?

De eerste zou zijn de voortzetting van onze controle. De verschillende staten moeten samenwerken met de Europese Commissie ter voorkoming van foltering (CPT) en het Comité tegen foltering (UNCAT), en moeten tevens een onafhankelijk mechanisme invoeren ter voorkoming van foltering, zoals aanbevolen door het Facultatief Protocol bij het Verdrag tegen foltering (OPCAT) en mechanismen die kunnen onderzoeken of er sprake is van wangedrag door de politie.

Ten tweede: er mag geen straffeloosheid zijn wanneer foltering heeft plaatsgevonden. Deze misdaden moet altijd gestraft worden om als voorbeeld te dienen voor de toekomst.En ten slotte: het lijkt mij van essentieel belang dat mensen die wetten en regels moeten handhaven, met name de politiebeambten, opgeleid worden om respect te tonen voor de mensenrechten.

U bent de tweede commissaris voor de mensenrechten van de Raad van Europa sinds haar oprichting 10 jaar geleden. Wat is uw mening over de werkzaamheden van uw organisatie tot nu toe, en welke perspectieven voor de toekomst ziet u?

Ik denk dat de Raad van Europa is er in geslaagd te bewijzen dat zij het verschil kan maken. Onze rapporten worden serieus genomen door de regeringen en ik zie duidelijke verbeteringen. Een van de belangrijke factoren, denk ik, is dat wij samenwerken met de ombudsmannen, de civiele samenleving en parlementsleden. Bovendien stelt onze aanpak ons in staat om werkelijk te overleggen met overheden. Het is van essentieel belang dat wij ons werk coördineren met andere Europese en internationale organisaties. We zullen deze aanpak voortzetten en zullen proberen zo efficiënt mogelijk bij te dragen aan de naleving van de rechten van de mens op ons continent.

Interview met Thomas Hammarberg, lid van de Raad van Europa.
Uit ‘COURRIER DE L’ACAT’ juni – juli 2009, een magazine van ACAT FrankrijkThomas Hammarberg wijdt zich al enkele decennia aan de bevordering van de mensenrechten in Europa en in de wereld.

 

Hij was ambassadeur van de Zweedse regering voor Humanitaire Zaken (1994-2002), secretaris-generaal van ‘Save the Children’ in Zweden (1986-1992), secretaris-generaal van Amnesty International (1980-1986).

Bovendien was hij van 2001 tot 2003 regionaal adviseur voor Europa, Centraal-Azië en de Kaukasus bij de Hoge Commissaris voor de Mensenrechten van de VN.Tussen 1996 en 2000 was hij ook de speciale vertegenwoordiger van Kofi Annan voor de mensenrechten in Cambodja en heeft hij deelgenomen aan werkgroepen over vluchtelingen in het multilaterale proces van vrede in het Midden-Oosten.

Sinds 1 april 2006 is hij commissaris voor de mensenrechten bij de Raad van Europa.

NACHTWAKE 2009
Thema: ‘Waakt met mij’.

In de nacht van Witte Donderdag op Goede Vrijdag liepen Edwin Ruigrok en Laura Bertens vanuit ACAT mee met de Nachtwake in vijf kerken in de omgeving van Dieren en Doesburg.Een wandeltocht van ongeveer twintig kilometer met voorop de fakkel die ons in deze zeer mooie en heldere nacht begeleidt.We starten om 23.00 uur in Dieren waar we te gast zijn in twee verschillende kerken. Na een korte meditatieve bijeenkomst met liederen en activiteiten loopt de route door nachtelijk gebied naar het kleine kerkje van Ellecom.In de grote kerk van Doesburg worden we verwelkomd met soep en broodjes. Een aantal jongeren leidt ons langs de schilderijen die zij maakten bij het thema van deze nacht. Ontroerend om te zien hoe zij betrokken zijn.Lichamelijk en geestelijk gesterkt lopen we verder over de dijk langs de IJssel. Om 7.30 uur sluiten we deze bijzondere nacht af in het kerkje van Spankeren met een laatste meditatie en ontbijt.Evenals vorig jaar een speciale ervaring om met jong en oud te ‘waken’ en in gedachten te zijn bij al diegenen voor wie ACAT leden zich inzetten.

Laura Bertens