ACAT Nederland

In dit nieuwe nummer van ACAT NIEUWS leest u het verslag van de ledenvergadering in maart 2010.

Twee zeer bevlogen sprekers deelden hun betrokkenheid bij gevangen én hun ervaringen met de aanwezigen.

Ds. Joop Spoor met de lezing: ‘De muur moet om’.

Jan de Cock met de lezing: ‘Hotel Prison. Wereldreis van een tralietrotter’.

In beide verhalen horen we dat muren afgebroken moeten worden,  en er toegang moet komen tot de ander, aan de andere kant van de muur.

Op de website van de stichting van Jan de Cock ‘Within-Without’ lezen we:

“Je moet niet over de muren willen klimmen,
want achter de muren zijn andere muren,
altijd blijft er een gevangenis.
Je moet ontsnappen langs de daken,
naar de zon.
Nooit zullen ze een muur zetten tussen
de zon en de aarde.”

B.M. Koltès

Tot slot leest u enkele reacties van ambassades

JAARVERGADERING 20 MAART 2010.

OPENING
Voorzitter Antoon van Hooft opent de jaarvergadering en vertelt over zijn deelname aan de internationale cursus Mensenrechten in de afgelopen zomer. Een intensieve periode met lezingen onder andere over internationale verdragen. Veel landen hebben deze verdragen ondertekend, maar nog niet alle landen.

Het mensenrechtenprobleem hangt nauw samen met het milieuvraagstuk. Integratie en armoede zijn zaken die direct raken aan mensenrechten. Mensen, die niets meer hebben, lijken ook hun rechten te verliezen. Daarom zouden mensenrechten veel centraler moeten staan.
Het is en blijft van groot belang om de vriendschappelijke betrekkingen tussen naties te bevorderen, daarmee bevorderen we tegelijkertijd meer vrijheid. De UVRM van 1948 is nog steeds actueel.
Grofheid, corruptie en egoïsme bedreigen mensenrechten. De economische crisis is ook de crisis van de slechte moraal.
Antoon citeert een uitspraak van Dag Hammerskjöld uit zijn boek Merkstenen: ‘Eens zei ik ja tegen iemand, tegen iets, en vanaf dat moment heb ik me niet meer bekommerd om iets, niet meer omgezien, niets kon me meer ontnomen worden’.

NAAR AANLEIDING VAN HET JAARVERSLAG 2009
Het bestuur streeft naar meer bestuursleden en naar meer samenwerking, eventueel met andere kleine organisaties. Samenwerking tussen ACATs uit België, Duitsland en Frankrijk ligt voor de hand. De samenwerking met Amnesty is goed en moet blijven bestaan. Ten aanzien van publicaties wordt de website steeds belangrijker.
Sinds een half jaar doet ACAT navraag bij de Nederlandse ambassades naar de situatie van de slachtoffers, naar het effect van de brieven. Een aantal ambassadeurs reageert met de informatie waarover zij beschikken.

ACAT is toehoorder bij het Platform Mensenrechteneducatie; hierin participeren circa 18 organisaties die proberen het onderwerp ‘mensenrechten’ deel te laten uitmaken van het onderwijspakket.

NAAR AANLEIDING VAN DE STUDIEDAG VAN HET BESTUUR OP 16 JANUARI 2010
Tijdens deze dag is gesproken over de grootte en samenstelling van het bestuur. Sommige bestuursleden zijn al behoorlijk op leeftijd; anderen zitten tamelijk lang in het bestuur en zouden langzamerhand het stokje over willen dragen. Daarom gaan we ‘solliciteren’ naar bestuursleden.
Ook wil het bestuur inzetten op nieuwe leden, de website is daartoe een medium.

Van 28 december 2010 t/m 1 januari 2011 organiseren de oecumenische broeders van de Taizé gemeenschap de Europese jongerenontmoeting in Rotterdam. Tijdens die bijeenkomst kunnen de ACATs van Duitsland, Frankrijk, België en Nederland zich presenteren. ACAT kan bij deze groep bekendheid verwerven.
De penningmeester denkt dat we over twee jaar de vereniging moeten opheffen indien er geen nieuwe leden bijkomen.
Toch is het voortbestaan van ACAT Nederland van groot belang: omwille van met name de Afrikaanse ACATs én om de plaats van ACAT internationaal in de vergaderingen van de VN: vertegenwoordigers van ACAT zitten er naast de vertegenwoordigers van Amnesty.

NAAR AANLEIDING VAN HET FINANCIEEL JAARVERSLAG
De penningmeester meldt dat de inkomsten stabiel zijn. Iets meer dan de helft van de binnengekomen gelden zijn giften. De uitgaven zijn vergelijkbaar met andere jaren, maar de kosten voor PR (website) zijn veel hoger. Om kostenbesparend te werken wordt zoveel mogelijk gebruik gemaakt van de e-mail.
Voor ACAT Nieuws (twee keer per jaar) blijft de brievenpost gehandhaafd.

Het kopiëren van de UA kost meer dan de contributie per lid.
Uit de discussie naar aanleiding geeft de vergadering aan de penningmeester het mandaat om in het najaar van 2010 het lidmaatschapsgeld eventueel aan te passen.

LEZING ‘DE MUUR MOET OM’ DOOR DS. JOOP SPOOR
Ds. Spoor bezoekt sinds jaren over de hele wereld Nederlandse gevangenen. Hij zegt al in zijn studententijd begonnen te zijn met het bezoeken van gevangenen in Nederland. Na een documentaire te hebben gezien over Nederlandse gevangenen in buitenlandse gevangenissen in vaak schrijnende omstandigheden, is hij begonnen met zijn mondiale bezoekwerk.
Ds. Spoor stelt allereerst de vraag: wat is een gevangenis? Wat is een gevangene? Deze vragen stelt hij in het licht van de hulpverlening, in praktische en in morele zin.
Een gevangenis, zo zegt hij, is een muur en meer niet.

Wat is nu de bedoeling van de muur? We kennen de Chinese Muur, de Berlijnse Muur, kloostermuren, de Klaagmuur in Jeruzalem. Een muur kan je beschermen. Achter kloostermuren ben je veilig ten opzichte van de buitenwereld.
Een gevangenismuur biedt de gevangenen veiligheid ten opzichte van de buitenwereld.
Echter: een muur brengt ook scheiding teweeg, scheiding tussen wij en zij. Wie zit er achter die muur? Een misdaad, een misdadiger?
Een muur is een scheiding tussen een misse daad, en een niet-misse daad. Niet-kwaad is goed? Goed/kwaad en kwaad/goed. Misdadigers en wij.
ACAT moet zich verzetten tegen die scheiding.

Trias Justitia:         Misdaad – Schuld – Boete.
Trias Theologica:  Zonde – Schuld – Boete.
Zonde is iets anders dan misdaad.
Ds. Spoor haalt Mattheüs 25 aan, waarin Jezus scheiding maakt tussen de bokken en de schapen  Jezus zegt: ‘Ik was in de gevangenis, en u hebt mij bezocht. Wat u voor mijn geringste broeder hebt gedaan, hebt u voor Mij gedaan.’ Tot slot zegt Jezus dan dat degenen die niets hebben gedaan, vervloekt zijn en eeuwig zullen branden.
Symbooltaal kan behoorlijk fors zijn.
In het Wetboek gaat het niet om de zonde, maar om de misse daad. Er zijn zulke erge misdrijven, die geen zonde meer te noemen zijn, maar misse daden.
De muur van de gevangene is niet de muur van goed en kwaad; die muur loopt tussen mensen, is in de harten van mensen. Als je je dat realiseert, kun je pas echt iets betekenen voor gevangenen. Tegen gevangenen kun je zeggen dat ze uit het verband van de maatschappij zijn, maar niet uit het verbond van God. In dit licht kun je tegen een gevangene zeggen dat deze in het verbond van God blijft. In seculier gezelschap kun je zeggen dat de gevangene médemens blijft.
Dit inzicht heeft gevolgen voor de wijze waarop wij mensen opsluiten. Voor gestraften heb je verantwoordelijkheid! Wanneer je iemand straft, maak je hem tot joúw broeder. Regimes van gevangenen zijn er voor de veiligheid, níet voor onderdrukking.  De vraag is hoe die regimes worden uitgevoerd.
Ds. Spoor vertelde dat hij in een jeugdgevangenis de jongste van een paar oudere broers, die met elkaar een gijzeling op touw hadden gezet, wel eens even uit de cel haalde omdat hij zich goed gedroeg. Dit was tegen de regel, maar toch….
Toen deze jongen werd overgeplaatst naar een strafgevangenis, werd hij door het daar geldende regime tot een misdadiger.
Het is erg belangrijk om de misdadiger te zien als iemand die erbij hoort. Door de deur heen, begint de maatschappij.

Uit zijn veelkleurige praktijk put ds. Spoor een ander verhaal: een gevangene komt bij hem en zegt: ‘Dominee, ik was bij u in de kerk en ik denk dat ik blijf komen, want u had een mooi verhaal over een God die vergeeft. Maar dat geldt niet voor mij. Ik heb een meisje verkracht en daar blijft zij misschien wel haar hele leven door getekend’. Toch bleef hij in de kerk komen én in een gespreksgroep met (oudere) vrouwen. Zij worden vaak geassocieerd met een moeder of oma. De mensen in de kerk en in de gespreksgroep aanvaardden hem, dus doet God het zeker, zo zei hij. De dominee had toch gelijk dat God vergeeft.
Het woord van God kan níet alléén bestaan, het bestaat slechts als mensen het dragen. Het woord van God is iets van de gemeenschap. En over de hele wereld zijn er mensen die in een
dergelijke gemeenschap dat woord willen uitdragen.

Een paar situaties:
In de VS is de onderdrukking van gevangenen het ergst. In landen als India, Algerije en Marokko zijn de gevangenissen qua infrastructuur heel slecht, maar er is wel een normalere omgang met gevangenen. Onder de bewakers en directeuren zijn aardige mensen, die, als het regime het toelaat, een beetje medemenselijkheid laten zien en iets toestaan.
In Marokko bezoekt ds. Spoor geen Marokkaanse Nederlanders, maar toen een van hen een pastoraal bezoek hard nodig had, klonk toch de vraag of ds. Spoor hem wilde bezoeken.
In de VS én in Zweden daarentegen is er een totale scheiding tussen bewaker en gedetineerde. Daar zouden ze de gevangene het liefst de grond willen inslaan. Ds. Spoor geeft het voorbeeld van een Amerikaanse jongen wie alles ontnomen was, geen sou had voor een postzegel om iemand te schrijven. Ds. Spoor gaf hem zes antwoordenveloppen, hij krijgt er slecht één terug. De andere vijf waren de jongen ontnomen.

De scheiding tussen de gevangenen en de buitenwereld is de muur en die moet omver gehaald worden wil je iets kunnen bereiken. Aanvaarding van een misdadiger eist heel veel. Vraag het maar aan een bedreigde, verkrachte of bestolen mens. Aanvaarding gaat tegen jezelf in. Je vijanden liefhebben is een opgave.
Ds. Spoor eindigt zijn warme betoog met het voorbeeld van een aardige gevangene. De vriendin van deze man wilde suïcide plegen. Hij spreidde een grote zorgzaamheid ten toon voor deze vrouw. De gevangene vroeg altijd aan de dominee of hij met hem wilde bidden.
Jaren later kwam de dominee deze man opnieuw tegen in de strafgevangenis waar hij zat voor een grotere misdaad. Inmiddels was de vriendin zwanger, maar niet van hem. Weer vroeg de gevangene aan de dominee met hem te bidden.
Het verhaal krijgt, veel later, een vervolg. Op een dag komt een meisje, die 200 meter van de bushalte naar huis moest lopen, thuis niet aan. Er volgt een opsporingsactie in heel Nederland. Een vrouw zegt tegen ds. Spoor te weten waar dat meisje is. Haar man had het meisje verkracht, gedood en begraven. De politie vindt haar. De dader komt bij ds. Spoor: het is dezelfde man uit het eerste verhaal. En weer vroeg hij de dominee met hem te bidden; toen kon hij het niet: er was een grens bereikt voor de dominee. Aanvaarding heeft zijn grenzen.

Margreet Oudenes

MUZIEK – LUNCH – MUZIEK

Jorind Josemans speelt voor en na de lunch op de accordeon en brengt lenteachtige klanken ten gehore op deze dag, waarin veel ernstige verhalen klinken.

EN WAT HEBBEN WIJ MET MARTELEN TE MAKEN.

Een Chileens politicus
trekt in twijfel
of het juist is
de verklaringen tegen het martelen
te ondertekenen

En terwijl hij nog nadenkt
en in de keurige taal van diplomaten
in overweging geeft
schrijven de elektrische martelwerktuigen
de terreurboodschap
op het lichaam van een jonge vrouw

En schrijven tegelijk
in de harten van de rijken
het verbod om te denken
het verbod om te voelen
het verbod om te spreken
omdat wij hier immers niet martelen
alleen betalen

Dorothee Sölle

LEZING ‘HOTEL PRISON. WERELDREIS VAN EEN TRALIETROTTER’ JAN DE COCK
Jan de Cock, voltijds gevangeniswerker, vertelt zijn wervelende verhaal over zijn verblijf in vele gevangenissen overal in de wereld. Hij doet dit werk sinds 1987; komt nog steeds dezelfde mensen tegen in de gevangenissen. In 1997 vroeg Jan of hij een tijdje vrijwillig mocht ‘zitten’. Dat was een probleem. Waarom begaat u niet een kleine misdaad, vroeg de directeur.
Waarom steelt u geen kip?
De minimum strafmaat is vijf jaar. Jan is toch maar niet op dit voorstel ingegaan.
In Leuven zaten veel Latijns-Amerikanen  gevangen van wie de meesten nooit bezoek kregen. Zowel in Chili als in Leuven kwam Jan altijd gevangenen tegen die ook iets goeds in zich hebben.
Jan heeft in 67 gevangenissen ‘gesolliciteerd’ om er een of meer nachten door te brengen. In 39 heeft hij daadwerkelijk een korte periode doorgebracht.
In de gevangenis is zowel de hel als de hemel te vinden.

DE HEL
Een gevangenis is een hel wanneer deze zo dicht bevolkt is dat er slechts om de beurt geslapen kan worden, of alleen zijdelings liggend, en dan zo dicht op elkaar dat het bijna niet uit te houden is.

In Kigali, Rwanda, hadden gevangenen 40 cm. ruimte per persoon. In Madagaskar kon men alleen zijdelings slapen. In Haïti waren gevangenen soms acht jaar lang niet gelucht. In Benin moest om de beurt worden geslapen. Veel mensen waren ziek; er lagen lijken die niet meteen werden opgehaald.

In de meeste gevangenissen is de voedsel- en watervoorziening zwaar onvoldoende; veel gevangenen verkeren in een slechte gezondheid.

In Russische gevangenissen komt in meer dan 60% tbc voor.
In Afrika lijdt meer dan 90 % van de mensen aan aids.
In Papua kwam Jan mensen tegen met allerlei botbreuken vanwege het brute optreden van de politie.
In Burkina Faso waren slechts twee bekers water per persoon per dag beschikbaar; en één keer per 4 tot 5 maanden een douche.
In Thailand zag Jan gevangenen met kilo’s zware kettingen aan hun benen, die er nooit afgingen. Sommigen wachtten op deze manier vijf jaar op executie.
In Japan konden gevangenen hun bewakers nooit in de ogen kijken.
In Dubai zag hij soms gevangenen met opzettelijke amputaties. In Madagaskar kregen vrouwen tot vijf jaar gevangenisstraf omdat zij eten stalen voor hun kinderen. In Benin durft geen advocaat aan verdediging te beginnen.
De corruptie viert overal hoogtij: ‘nergens word je in een gevangenis NIET omgekocht’.
Soms kon je van een bewaker een wapen kopen. Er was een bewaker met 105 flessen rum onder zijn bed. Voor $ 5000,- kon je een ontsnapping regelen. De Sint-Pietersgevangenis in Bolivia was toegeëigend door een drugsbaron. In Guatemala durfde de directie niet meer de gevangenis in vanwege de junta.

DE HEMEL
Jan kwam ook veel gastvrijheid, behulpzaamheid en creativiteit tegen. Het is verbazend welke creatieve voorwerpen gevangenen maken van niets.

Hij zag geboetseerde Russisch Orthodoxe kerkjes van tandpasta. Schaakstukken zoals lopers en pionnen, gekneed van brood; beschilderde karikaturen van bewakers en advocaten, uitgevoerd met ballpoints. Anderen schreven muziek. Een  opmerking van een gevangene: ‘Mijn gedachten zijn mijn tralies’.

Een vrouwelijke directeur van een gevangenis in India stelde een vormingsprogramma samen voor de tijd na de gevangenschap. Dat hield een soort meditatie in:
Wie ben ik? Waarom ben ik crimineel? Wat zijn mijn fouten en gebreken? Hoe ziet mijn toekomst er uit?
Duizend gevangenen schreven zich in: duizend gevangenen tien dagen in complete stilte. Het lijkt onmogelijk en toch……. Het gebeurde. Onvoorstelbaar.
Na dit vormingsprogramma verviel slechts twee procent van de gevangenen in het plegen van misdrijven.

Jan vertelt hoe gevangenen in hun eigen levensonderhoud voorzien door voorwerpen te vervaardigen, in Lesotho resulteerde dit in het vervaardigen van doodskisten. Anderen kweekten fruit en groenten voor supermarkten.
De kostuums voor de film The Lord of the Rings werden in de gevangenis van Wellington, Nieuw-Zeeland vervaardigd.

In Zwitserland wordt ernaar gestreefd in elke gevangeniscel natuurlijk daglicht te hebben.
In een gevangenis op Costa Rica werden op de binnenplaats zonnebloemzaden gezaaid.

ENIGE CIJFERS VAN HET AANTAL GEVANGENEN PER LAND:
In België zitten op de 100.000 inwoners 89 mensen gevangen.
In de USA zitten 754 personen vast per 100.000 inwoner’; totaal drie miljoen. De meeste van hen zijn zwarte mensen. De ter dood veroordeelde gevangenen in de USA worden erg slecht behandeld.
In de RD Kongo zijn zes miljoen mensen gestorven in recente oorlogen. Het is hier bijzonder slecht in de gevangenis. Vaak is er geen eten, slachtoffers zijn afhankelijk van wat de familie hen brengt, sommigen hebben helemaal geen familie of een ander die hier voor zorgt.
De directie neemt steekpenningen aan, is regelmatig dronken en komt dikwijls helemaal niet opdagen.
In 1995 is een nieuwe gevangenis gebouwd. Tot die tijd was er geen daglicht, kregen de mensen na verloop van tijd een gele huidskleur. Er is vaak ongedierte, soms in het geheel geen water, geen wasgelegenheid. Soms is er een beetje olie voor de avonden.

In een andere, grotere gevangenis was twee weken lang geen voedsel. Jan de Cock heeft met allerlei campagnes, en het schrijven van boeken 248.000,- dollar bij elkaar gesprokkeld om deze gevangenis aan te passen. En hij heeft een stichting  opgericht waaraan ook slachtoffers en ex-gevangenen hun steentje bijdragen.
De eerste vraag:

hoe speelt Jan het klaar om al zijn emoties te verwerken tijdens en na zijn gevangenisbezoeken, antwoordt hij dat hij behalve een gewoon mens en een geëngageerde wereldburger, hij ook een gelovig mens is. Jezus zegt dat ‘wanneer je een gevangene bezoekt, je Mij bezoekt’. De meeste gevangenen zitten voor iets, maar het komt ons niet toe iemand te veroordelen. In de poel van ellende die een gevangenis vaak is, loop je de kans Jezus tegen te komen. Jezus is de vaandeldrager van de gerechtigheid.

In Antwerpen zijn 752 gedetineerden, en heb je dus 752 keer de kans om Jezus tegen te komen.
Als ik een gefolterde zie, dan zinkt de moed me in de schoenen, zegt Jan, maar angst is wel de tegenhanger van geloof.

Een vraag aan ds. Spoor wat het met hemzelf heeft gedaan toen hij tegen de gevangene zei, dat hij niet meer met hem wilde bidden.
Ds. Spoor antwoordde, dat hij daar niet trots op is. Maar deze man was verschillende grenzen over gegaan, en was hem nu te dichtbij gekomen. Ds. Spoor zegt dat hij zich misschien had moeten afvragen ‘wat Jezus zou doen’.

Was het verzoek om samen te bidden, wel een waarachtige vraag? Misschien had op dat moment aan de gevangene gevraagd moeten worden of hij zelf wilde bidden. De dominee antwoordt dat sámen bidden heel belangrijk is, en het zou wellicht een goede vraag aan de man geweest zijn om zelf te bidden.
Er zijn gelukkig ook momenten van enige humor: Op de vraag van  een pater aan een gevangene om samen te bidden, zei de jongeman: ‘je mag met me praten, maar ik geloof niet’. Een poosje later vroeg de jongen de pater met hem te bidden, waarop de pater zei: ‘je gelooft toch niet’, waarop de jongen repliceerde: ‘maar u toch wel’.
Hoe geloofwaardig komen bezoekers over bij gevangenen, er is immers veel argwaan en haat. We zullen nooit weten wat een gevangene voelt. Sommigen krijgen nooit bezoek. Vrijgelaten gevangenen, na lange gevangenschap, vragen weer binnen te mogen; de buitenwereld is vijandig voor hen.
Is het niet mogelijk eens goed na te denken over het gegeven dat veel capaciteit verloren gaat in een land als USA met 3 miljoen gevangenen?
In de gevangenissen op Aruba en Curaçao waren de situaties niet zo slecht. Het betekende voor de gevangenen ook logies en eten.

Jan de Cock zegt dat men in Scandinavië de mening is toegedaan dat de ex-gevangenen weer nodig zijn om de maatschappij op te bouwen. Jan zegt ook heel erg te geloven in de ‘gewone’ mensen, die iets concreets voor de gedetineerden willen doen.
Ds. Spoor vertelt dat het Tweede Kamerlid voor de SGP – dhr. van der Vlies – na een gevangenisbezoek opmekte, ‘dat al deze jonge mensen zó hun tijd moeten verdoen……..!’.

Iemand memoreert dat de kolonialisten van voorheen hebben gezorgd voor gevangenissen. Vroeger werden misdadigers niet zo lang opgesloten. Ze zaten slechts een korte tijd gevangen, totdat er iets met hen zou gebeuren.

Margreet Oudenes

AFSLUITING
De voorzitter sluit deze jaarvergadering onder dankzegging voor ieders komst en bijdrage.

EEN PAAR REACTIES VAN AMBASSADES
Een paar (ingekorte) reacties na navraag bij de ambassades naar aanleiding van gehouden Urgente Acties.

UA 0809: Doodstraf in Zambia.
‘In de samenleving van Zambia is een levendig debat over het handhaven of afschaffen van de doodstraf, met ongeveer evenveel voorstanders als tegenstanders. Nederland en alle Europese partners bepleiten regelmatig de afschaffing ervan en vinden bij de Zambiaanse Mensenrechten Commissie en diverse politici hiervoor steun. Helaas is er geen politieke meerderheid voor totale afschaffing. Zambia werkt aan een nieuwe grondwet, maar er  bleek er niet voldoende steun te bestaan om de doodstraf definitief te schrappen’. Tweede Ambassadesecretaris
———-
UA 0210:Marteling leden inheemse stam.
‘Naar aanleiding van uw brief hebben wij de namen en de informatie doorgegeven aan de Filippijnse mensenrechtencommissie (CHR), met het verzoek of zij meer wisten over het lot van vier leden van de Dumagat stam en een lokale handelaar. De Filippijnse m.r. organisaties PAHRA en Task Force Detainees of the Philippines, zijn bekend met hen. PAHRA heeft de zaak aanhangig gemaakt bij de CHR. De CHR deed onderzoek, nam verklaringen af en stuurde deze naar hun regionale afdeling ter verificatie. Er is vanuit de CHR tot op heden nog geen officiële uitspraak gedaan. Op regionaal niveau ligt er nul wel een conceptrapport. Naar verwachting zal dit binnenkort naar Chairperson De Lima van de CHR gaan.
De slachtoffers zijn sinds het moment dat zij naar Manila kwamen onder bescherming van maatschappelijke organisaties (de kerk).
De daders zijn nog niet berecht. De slachtoffers gingen direct naar de plaatselijke priester i.p.v. naar de politie. De priester bracht hen in contact met PAHRA. Als CHR een uitspraak heeft gedaan, kan zij ook beslissen een officiële aanklacht in te dienen namens de slachtoffers. Aangezien de daders afkomstig zijn van het leger is de kans groot dat de slachtoffers zelf te bang zijn om dat te doen. De ambassade zal u op de hoogte houden van verdere ontwikkelingen in deze zaak.  Ambassaderaad politieke zaken

UA 0310 :mishandeling door politie
Naar aanleiding van uw verzoek van 3 mei 2010 heeft de ambassade navraag gedaan naar de door u genoemde gevallen. U begrijpt dat gezien de onrustige omstandigheden in Kirgizië de situatie snel kan veranderen. Onderstaande betreft een momentopname. De ambassade verkreeg de informatie via organisaties die lokaal actief zijn. We begrepen het volgende over de situatie van betrokkenen:

- Abdykadyrov Anarbaev Zhamalbek Eshaliev zouden gedurende hun gevangenschap zijn geslagen. Medisch onderzoek wees dat uit hun gezondheidssituatie verslechterde. Ze mochten voorwaardelijk vrij, maar het land niet verlaten. Waar ze zich nu bevinden, is onbekend. De politie zoekt hen. De aanklacht van diefstal tegen Zhamalbek Eshaliev blijft staan. Hiervoor moet eerst de zaak tegen Imanov worden opgelost, aangezien beide aanklachten onder druk aan elkaar gekoppeld zijn.

- Altynbek Imanov en Nurlan Turganbaev worden nog in hechtenis gehouden. Ze hebben de beschikking over een advocaat, maar de politie weigert hem toegang te verlenen. Imanov wordt onder druk gezet om zijn schuld te bewijzen. Hij werd gedwongen een schriftelijke verklaring tegen Mr. Eshaliev af te leggen over diens vermeende betrokkenheid bij de diefstal. In het Aravan district worden ze nog steeds in hechtenis gehouden. De advocaat meldde dat Imanov is mishandeld getuige zijn blauwe plekken, hoofdletsel, pijn en het nauwelijks nog kunnen bewegen.

De daders zijn nog niet gestraft. De advocaten zijn op 1 april een strafrechtelijke procedure gestart tegen de  politiemensen, maar hierover is nog geen beslissing gevallen.
Maarten Lels, Embassy of the Netherlands in Astana