ACAT Nederland

In dit nieuwe nummer van ACAT NIEUWS wordt u geïnformeerd over gesprekken en bezoeken van bestuursleden van ACAT.

Het thema van de jaarvergadering van 2009 is:
‘Vluchtelingen in gevangenschap in Nederland en in Europa’.- VN Jongeren van de Nationale Jeugdraad

Bestuurslid Edwin Ruigrok bracht alvast een bezoek aan een detentieboot, waar mensen zonder strafblad maanden lang vastzitten, van de buitenwereld zijn afgesneden.
‘Cities for Life’ bij ACAT Vlaanderen, Laura Bertens was erbij en raakte onder de indruk van het getuigenis van twee ex terdoodveroordeelden.

ACAT was uitgenodigd om aanwezig te zijn bij de eerste uitreiking van de mensenrechtentulp. Een nieuwe Nederlandse prijs voor iemand die zich inzet voor mensenrechten. Minister Verhagen maakte persoonlijk kennis met ACAT en deze organisaties:

- studentengroep Groningen van Amnesty International

- vrouwengroep Nijmegen van Amnesty International

- Stichting Vrienden van Wings

- Stichting HesterUVRM in Parijs. De voorzitter geeft een korte indruk van de internationale
bijeenkomst met alle ACAT verenigingen in Burkina Fasso.

Voorzitter Antoon van Hooft was bij de viering van 60 jaar

Wij wensen u veel genoegen bij het lezen van de artikelen.
De redactie.

BEZOEK AAN EEN DETENTIEBOOT

Ik ga naar Zaandam naar een van de detentieboten in Nederland. Het regent flink en na lang wachten op het station van Zaandam ben ik later de enige passagier van een kleine bus en het voelt alsof ik naar een geheime plaats word vervoerd. De chauffeur zet me voor een enorme betonnen en ijzeren constructie af, geheel met hekken afgezet.

Op de kade staan twee futuristische koepels waar, zo hoor ik later, gesport kan worden en via welke, lees ik in Vrij Nederland van 24 mei, enkele vreemdelingen eens ontsnapt zijn.

Ik ga door een eerste hek en meld me bij de portier bij wie ik me inschrijf en een pasje krijg. Na een tweede deur ben ik pas op de boot. Daar ontdoe ik mij volgens instructies van mobiele telefoon en scherpe voorwerpen. Het detectiepoortje laat me na een tweede inschrijving doorgaan en vanaf dan laat ik me steeds weer deuren openmaken. Het is duidelijk: wie hier zit, zit gevangen, al mag het officieel niet zo heten. Het gaat hier om mensen zonder identiteitspapieren, zij verblijven om die reden illegaal in Nederland en zijn in bewaring gesteld.

Op de twee boten die aan elkaar liggen in de Isaac Baarthaven is plek voor 576 vreemdelingen (website justitie) die per twee in een cel verblijven. Zij slapen in stapelbedden, delen een douche, toilet, televisie en koffiezetapparaat. Het eten, aangeleverd in kleine pakketjes, kan opgewarmd worden in een magnetron.
Enkele mannen staan in de keuken patat van verse aardappelen te maken. Ze vinden het eten verschrikkelijk. Een van hen zorgt ervoor dat hij koosjer eten krijgt en laat mij een pakket zien: het ziet er ook beter uit. Hoe hij dat als moslim voor elkaar krijgt, vraag ik me af. Hij blijkt een van de weinigen te zijn die ook de gevangenissen in Nederland kent en weet hoe te overleven als illegaal in Nederland. De meesten hebben geen strafblad en waren juist fatsoenlijk bezig om voor zichzelf en soms hun gezin een leven op te bouwen.
Op de cellen zie ik hun namen en hun identiteit: geloof en vermeende land van oorsprong. Ik lees Moslim uit Irak, Christen uit Armenië en een Sick (!) uit India. Vele nationaliteiten en vele talen. Het personeel spreekt niet alle talen en een Georgiër kan alleen maar spreken met een andere Georgiër die echter op een andere afdeling zit en voor hem onbereikbaar is.
Hij is door zijn pro Deo advocaat gebeld, kan hem niet verstaan, een tolk regelen lukt nog niet. Bellen kan in de hal waar iedereen om je heen staat. Ik word getroffen door de Babylonische spraakverwarringen.

Op de afdelingen lopen de jongens (hier zitten alleen maar mannen) rond, zitten aan een van de tafels of spelen tafelvoetbal. Sommigen ijsberen tussen cel en hal. Het is er krap. Er is nauwelijks zicht naar buiten, behalve in een luchtruimte: een grote kooi met uitzicht op water en prikkeldraad. Ik ben totaal zo’n vier uur op de boot, maar krijg het al aardig benauwd. Deze mannen die zo van de straat geplukt zijn, omdat ze niet de juiste papieren konden laten zien, zitten hier soms zes maanden of nog langer. Na zes maanden mogen ze niet langer vastgehouden worden en worden ze buitengezet met de aanzegging binnen 48 uur het land te verlaten. Zonder papieren lukt dat niet en vaak zijn ze binnen korte tijd weer terug.

Soms lukt een terugplaats procedure en kan iemand weer naar zijn eigen land, maar is minder dan 30%.
De meesten zitten als gevangenen in een hopeloze, uitzichtloze situatie. Daar kan het vriendelijke gevangenispersoneel niets aan veranderen.

ACAT schaart zich achter de kritiek die Amnesty eerder dit jaar leverde met verwijzing naar een helder rapport van de Raad van Europa waarin zij de ondeugdelijke toestanden van de Nederlandse detentieboten aankaart als zorgelijk. De vreemdelingen zelf blijken niet op de hoogte van deze actie van Amnesty. Sympathiek zijn de wakes die georganiseerd worden door de Raad van Kerken in Schiedam voor de detentieboot in de Merwehaven.

Edwin Ruigrok, bestuurslid
voorzichtig
heb ik de gevangen vogel

uit de strik verlost

ik laat hem vliegen
hij geeft mij vleugels

Willem Hussem (1900-1974)

CITIES FOR LIFE – CITIES AGAINST THE DEATH PENALTY.

In honderden steden in Europa en wereldwijd wordt op zondag 30 november 2008 de internationale actiedag ‘Cities for Life – Cities against the death penalty’ gehouden. Kerken en monumentale gebouwen worden verlicht, kaarsen gebrand, bijeenkomsten gehouden. De keuze van de datum verwijst naar de eerste afschaffing van de doodstraf door een moderne staat, het Groothertogdom Toscane, in 1786.

Op initiatief van de St. Egidiusgemeenschap van Antwerpen organiseert de Stichting ‘Inside-Outside’ in samenwerking met ACAT Vlaanderen in het kader van deze dag een bijeenkomst te Brugge.
Twee zeer bijzondere gasten, ex terdoodveroordeelden, vertellen hun verhaal:
SUNNY JACOBS EN PETER PRINGLE. Beiden zaten jarenlang onschuldig vast in de dodencel.

HOE OVERLEEF JE ALS ONSCHULDIGE IN DE DODENCEL? EN WAT NA DE VRIJLATING?

PETER PRINGLE, Ierland, wordt in 1980 ter dood veroordeeld voor een moord, waar hij niet bij betrokken is. Er worden twee politiemannen gedood bij een schietpartij, na een bankroof. De daders vluchten en Peter wordt later opgepakt, beschuldigd van de moord. Ondanks het feit dat er geen bewijsmateriaal te vinden is.
Tijdens zijn verhoor beweren de politiemannen onterecht dat hij tijdens de ondervraging de diefstal heeft bekend.

Pringle wordt veroordeeld, ook al identificeert een ambtenaar een andere toeschouwer. Hij zit 15 jaar in een Ierse gevangenis.
In plaats van te kiezen voor een advocaat, die hem mogelijk op één punt wil vrijpleiten, besluit hij om zijn eigen advocaat te worden, hij bestudeert de documenten om zijn verdediging te voeren. Hij wil geen clementie voor iets dat hij niet gedaan heeft.

Als hij toegang krijgt tot de documenten die tegen hem worden gebruikt bij de rechtszaak, kan hij aantonen dat zijn ‘bekentenis’ feitelijk is opgeschreven in een beschuldigend notitieboekje van een ambtenaar voorafgaand aan de ondervraging van Pringle.
In 1995 wordt hij definitief vrijgesteld van schuld en komt hij vrij.
Peter woont twee maanden bij zijn vrouw, maar hij is een ander mens geworden en het huwelijk loopt stuk.

De doodstraf is sinds de jaren vijftig niet meer uitgevoerd in Ierland en wordt in 1990 formeel afgeschaft.

SUNNY JACOBS is in 1976 als 27 jarige op het verkeerde moment op de verkeerde plaats. Samen met haar man neemt ze een lift naar Palm Beach, Florida.
Binnen enkele uren overkomt haar wat de meeste mensen slechts in hun nachtmerrie gebeurt.

Tijdens de reis zien Sunny en haar man, Jesse Tafero, een schietpartij. Zij worden beschuldigd van de moord op twee politieagenten.
De man, die voorwaardelijk in vrijheid is gesteld op het tijdstip van de misdaad, bepleit strafvermindering in ruil voor een schuldbekentenis tegen Sunny en haar echtgenoot, die hierdoor beiden ter dood veroordeeld worden.

Hen wacht de elektrische stoel. Sunny Jacobs brengt 17 jaar in de gevangenis door, de meeste jaren in eenzame opsluiting: zij is dan de enige vrouwelijke ter dood veroordeelde en men weet daar niet zo goed raad mee.

Sunny heeft op het moment van de veroordeling een zoon van negen jaar en een dochtertje van tien maanden. De kinderen worden groot gebracht door haar ouders, die echter bij een auto-ongeluk omkomen. Voor haar kinderen volgt een zeer moeilijke jeugd.

Als ze in 1992 vrij komt is het te laat voor haar echtgenoot. Zij is dan, zegt ze, wees, weduwe en oma.
Haar man is in 1990 – voordat zijn onschuld kon worden bewezen – reeds geëlektrocuteerd. Een weerzinwekkende elektrocutie die 13½ minuut duurde: een brandend lichaam, een marteling, onmenselijk.
Later blijkt deze dood een keerpunt in de campagne tegen afschaffing van de doodstraf in alle staten van de VS.

Sunny krijgt in de cel een bijbel en een juridisch boek. Omdat het laatste te moeilijk voor haar is, begint ze de bijbel te lezen om de wijze woorden en de mooie verhalen. En zo komt ze ertoe om toch in het bestaan van God te geloven, hoewel ze eerst denkt dat er geen God kan bestaan, anders had Hij niet toegestaan dat haar dit was overkomen. Bij het lezen van de bijbelverhalen voelt ze zich niet meer alleen.
Sunny Jacobs straalt energie en een sterke wil uit:‘Vóórdat dit gebeurde geloofde ik in waarheid en rechtvaardigheid en in de Amerikaanse manier en ik geloofde dat God ons dit niet zou laten gebeuren’. ‘Het ergste van de veroordeling was dat alles waarin ik had geleerd te geloven verdween…… goed en kwaad deden er niet meer toe.’

Zij is nu yoga-instructeur, leerde dit zichzelf in de jaren van gevangenschap om haar geestelijke gezondheid op peil te houden. Momenteel geeft ze workshops met de technieken die zij heeft gebruikt om haar eenzame cel tot een ‘heiligdom’ te maken. Zij spreekt regelmatig tegen de doodstraf en werkt met jonge mensen om geweldloze conflictoplossingen te bevorderen.

Beiden spreken over de extreem emotionele spanning waarin ze verkeerden door de situatie waarin ze zaten.
Peter Pringle geeft aan zelfmoord te hebben overwogen, maar hij wilde zijn familie niet met deze schande laten leven. ‘Ik wist dat als ik zelfmoord zou plegen men zou zeggen dat ik het uit schuldgevoel zou doen’. In plaats daarvan kozen zowel Peter als Sunnny voor meditatie en yoga om met hun emoties om te gaan.
Sunny Jacobs zocht inspiratie in de Bijbel; zij zegt: ‘Ik koos ervoor om in God te geloven, want zonder God was het hopeloos. Ik koos ervoor om te leven in hoop’.

Zij vertelt haar verhaal aan Nicola Byrne en het is te lezen in het boek: ‘STOLEN TIME’.

Beiden spreken uitdrukkelijk uit dat kaarten en brieven uit de buitenwereld van veel onbekenden hen mede heeft geholpen de jaren te doorstaan. Ze putten kracht uit het feit dat ze niet vergeten worden, ook al schrijven ze niet terug.

In 1998 zit Peter bij de luisteraars naar het verhaal van Sunny. Zij vraagt hem na afloop waarom hij zo moet huilen. Dan vertelt hij haar zijn verhaal, ze worden vrienden en wonen nu met elkaar in Ierland, ver weg van de bewoonde wereld, ontvangen jonge mensen en vertellen hun verhaal overal.

Het is bijzonder indrukwekkend om deze twee mensen te zien, te horen, te mogen ervaren hoe zij elkaar nu als cadeau gegeven zijn. Hoe zij hun leven van dag tot dag tot een gelukkig leven maken.

Laura Bertens, secretaris

MENSENRECHTENTULP

EERSTE TULP
Minister Verhagen heeft een nieuwe, jaarlijkse onderscheiding ingesteld: de MENSENRECHTENTULP; bedoeld voor een persoon die grote morele moed heeft getoond bij het beschermen en bevorderen van de rechten van zijn of haar medeburgers.
De eerste uitreiking vond plaats in de Ridderzaal in Den Haag op 10 december aan JUSTINE MASIKA BIHAMB.

Afgevaardigden van het bestuur en leden van ACAT waren hierbij aanwezig, op uitnodiging van de minister. Met vier andere organisaties hadden we voorafgaand aan de officiële prijsuitreiking een uur lang een informeel kennismakingsgesprek met minister Verhagen. De minister heeft mensenrechten centraal gesteld in zijn buitenland beleid.
Op deze zestigste verjaardag van de Universele Verklaring van de Mensenrechten houdt hij een warm pleidooi om te werken aan verbetering van deze rechten.
Hij spreekt deze middag met elke aanwezige organisatie, is geïnteresseerd in hun activiteiten, spreekt zijn waardering uit.
Bij de officiële uitreiking zijn naast zestig ambassadeurs, mannen en vrouwen uit Afrika, India, aanwezig.
Tijdens de receptie maakt ACAT kennis met onder andere vrouwen uit Afrika, die zich in hun regio inzetten voor verbetering.

JUSTINE biedt aan duizenden verkrachte vrouwen medische, psychologische en juridische ondersteuning.
Ze maakt zich sterk voor de juridische vervolging van daders.
Justine (43 jaar) begon in 1990 als mensenrechtenactiviste voor vrouwen; zij werkte toen voor de Unie van Plattelands-vrouwen van Noord-Kivu en vertelde vrouwen hoe zij voor hun rechten konden opkomen.
In 2002 was ze betrokken bij een onderzoek naar seksueel geweld tegen vrouwen in vluchtelingenkampen. Zij raakte er steeds meer van overtuigd dat er iets gedaan moest worden voor deze vrouwen, voor wie geen enkele opvang of zorg bestond.
Eén gebeurtenis in het bijzonder raakte Masika en was doorslaggevend:
een 80-jarige vrouw was verkracht, had geen geld en daarom geen behandeling gekregen in het ziekenhuis De vrouw bleek overleden toen Justine aankwam. Walgend van deze gebeurtenis nam Masika zich voor iets voor deze machteloze slachtoffers te doen. Zo ontstond haar organisatie:
SYNERGIE DES FEMMES POUR LES VICTIMES DES VIOLENCES SEXUELLES.
‘Samenwerkingsverband Vrouwen voor Slachtoffers van Seksueel Geweld’.

Justine stond aan de basis van Kongolese wetgeving die in 2006 seksueel geweld expliciet strafbaar stelde en door langdurige en vasthoudende lobby van vrouwelijke activisten als Justine tot stand kwam.

Justine temidden van haar vrouwen

Laura Bertens, secretaris

VIERING 60 JAAR MENSENRECHTEN BIJ ACAT FRANKRIJK IN PARIJS
Op 6 december 2008 viert ACAT FRANKRIJK het feit dat 60 jaar geleden de Rechten van de Mens door de VN zijn vastgelegd.
ACAT FRANKRIJK nodigt 13 christelijke organisaties uit om dit feit gezamenlijk te vieren in het ´Collège des Bernardins’. Doel: de eigenheid en betrokkenheid van Christenen ten opzichte van de Rechten van de Mens zichtbaar te maken.
Een van de vragen luidt: ‘Laten de kerken zich uitdagen als het over Mensenrechten gaat?’

PAUL VALADIER, maakte studie van de houding van de Katholieke Kerk tegenover de ideologie van de Mensenrechten (vanaf Napoleon tot nu).
Hij belicht vanuit historische en theologische gronden waarom de kerken weigerden aandacht te besteden aan de Mensenrechten. Hij vraagt zich af op welke gronden een christen zich baseert wanneer hij spreekt over de Mensenrechten. En komt tot twee wezenlijke uitgangspunten:
- De mens is geschapen door God: als je een mens beschadigt, beschadig je God.
- De mensen hebben gemeenschappelijk dat ze een lichaam hebben. Het
lichaam is een universeel aspect en vanuit dat gezichtspunt moeten we het respecteren. Bijna alle
Mensenrechten zijn terug te voeren op het lichaam. Het verbod op martelen, maar ook het recht op
voedsel.

Een andere vraag luidt: kun je alle Mensenrechten op hetzelfde niveau plaatsen? Zijn er Mensenrechten die belangrijker zijn dan andere?
Sommige mensen stellen het recht op leven boven alles. Ze zijn tegen abortus, verdedigen dit recht dermate fanatiek, dat ze vergeten dat er allerlei andere belangrijke rechten zijn.
KATHY ROUSSELET spreekt over de situatie in de Russisch-orthodoxe kerk. Deze kerk is nooit erg open geweest voor de Mensenrechten, maar recent zijn allerlei signalen zichtbaar die een verandering laten zien. In het bijzonder onder patriarch Aleksej II (begin dec.´08 overleden).
Hij zorgde ervoor dat de orthodoxe kerk weer belangrijk werd na de jarenlange onderdrukking door het communisme.
Omdat de orthodoxe kerk wil integreren met de wereld van de Europese kerken neemt men de Mensenrechten serieuzer.

JEAN-LOUIS SCHLEGEL, specialist op het gebied van religie en eigentijdse maatschappelijke groepen, stelt vast dat er een tendens in de kerken is om terug te vallen op de cultus en om maatschappelijke aspecten buiten te sluiten.
Sinds Vaticanum II (1962-1965) riep de Kerk de gelovigen op, zich te engageren met maatschappelijke bewegingen. Door de tendens van de laatste jaren merkt ACAT in Frankrijk dat het soms moelijker is dan voorheen om gelovigen actief te krijgen op het gebied van de Mensenrechten.
Een ander gevolg is dat gelovigen nieuwe, eigentijdse vormen zoeken om uiting te geven aan hun betrokkenheid.
Als voorbeeld wordt het initiatief aangehaald van broeder ALAIN RICHARD,lid van de Orde van Franciscanen; hij organiseert maandelijks in 45 Franse steden ‘cirkels van stilte’ om te protesteren tegen de behandeling van ‘mensen zonder papieren’.
Nóg een voorbeeld: de nachtwake die ACAT FRANKRIJK jaarlijks organiseert en waaraan inmiddels ±1000 mensen deelnemen.
ACAT NEDERLAND heeft in het voorbije jaar samen met kerken in Dieren en omgeving een wake gehouden in de nacht van Witte Donderdag op Goede Vrijdag.
Tot slot houdt MARC ZARROUATI een interessant betoog waarin hij ingaat op wat goed en slecht is, op wat ‘waar’ is, bijvoorbeeld de ‘waarheidscommissie’ in Zuid-Afrika.
Het Engelse ‘truth’ kan men in het Frans niet vertalen met ‘verité’. Truth stamt af van het Saksische woord triew, en dit komt van het Germaanse trewjaz. In het woord dru zien we de oorsprong van het woord. Dru herkennen we in druïde, dat betekent heilige boom. Welke boom bedoelt men? De waardevolle boom waaronder men ging zitten om te vergaderen, om trouw te bevestigen aan de stichters van de gemeenschap. Waarheid wordt hier verbonden met trouw zijn.
Het Franse’verité’ komt van het Latijnse ‘veritas’ dat ‘ontsluiten’ betekent. Deze opvatting over de waarheid kennen we zeer goed vanuit de wereld van de wetenschap. Een autoriteit die uitsluitsel geeft over de interpretatie van de feiten.
De Grieken noemen het ‘aletheia’: onthullen.
Bij de waarheidscommissie in Zuid-Afrika ging het niet zozeer om de onthulling van de waarheid als wel om de oprechtheid waarmee gesproken werd. Hier ging het dus om ‘truth’.
Eigenlijk precies zoals bij de zaak van mevrouw Nongo. Zij was op de vlucht, kwam uit een land dat uit elkaar viel en haar sociaal buitengesloten had en herstel zochte in een menselijke gemeenschap. In het nieuwe land aangekomen wordt zij onderworpen aan een verhoor. Men is op zoek naar de waarheid. Men twijfelt aan de waarheid van haar verhaal. Dan stelt de heer ZARROUATI: hoe is dat eigenlijk voor ons christenen, twijfelen wij aan de waarheid van het verhaal dat Christus is opgestaan uit de dood? Waarom eigenlijk niet?
Hij eindigt met de vraag: weten wij eigenlijk wel waarom wij ons betrokken voelen met het werk van ACAT? Waarom schrijven wij brieven, waarom bidden wij voor onderdrukten? Waarom eigenlijk? Waarom doen we dat?
Antoon van Hooft, voorzitter

DE INTERNATIONALE RAAD VAN FIACAT IN BURKINA FASO

Op 18 en 19 december 2008 troffen alle ACAT landen die verenigd zijn in FIACAT zich in Ouagadougou, de hoofdstad van Burkina Faso. Na de bijeenkomst van Lugern, Zwitserland, in 2006, stond het strategisch beleidsplan op de agenda. De bijeenkomst begon met een goed verhaal van de voorzitter van FIACAT, Sylvie Bukhari-de Pontual.

DE UITDAGINGEN VAN DEZE TIJD IN DE STRIJD TEGEN MARTELEN

Sinds FIACAT in de jaren zeventig begon is de wereldsituatie drastisch gewijzigd, in het bijzonder sinds 11 september 2001.
I. GEO- POLITIEKE ACHTERGROND
Sinds de val van de muur kende Europa verschillende conflicten.
In de wereld vindt een politiek en militaire strijd plaats om de bodemschatten. De klimatologische veranderingen wijzigen het politieke evenwicht. Volksverhuizingen treden op, hongersnood wegens droogte of overstroming en rivaliteit om de controle van de energiebronnen. Het roept soms heftige reacties op. De financiële crisis heeft deze verandering slechts doen vergroten.

Sinds de 11e september wordt vanwege de strijd tegen het terrorisme het recht van mensen geweld aangedaan. Willekeurige vrijheidsberoving en discriminerende wetgeving. Het recht op privacy wordt aangetast. Vandaag de dag is het absolute verbod op het martelen niet meer taboe.

Toen de eerste ACAT werd opgericht waren de slachtoffers hoofdzakelijk politieke slachtoffers, die voor hun religieuze en politieke betrokkenheid werden gemarteld. Het was dus goed voor ‘nobele’ slachtoffers. Tegenwoordig is het leed verschoven naar een ander soort slachtoffers: zonder rechten vastgezette gevangenen, terroristen of verdachte terroristen, asielaanvragers of immigranten. De slachtoffers worden vaak gezien als tegenstanders of vijanden. Zij worden veel minder als ‘edel’ beschouwd.
Deze verandering is fundamenteel, want zij verandert heel ons werk van bewustmaking en het mobiliseren van mensen. Het maakt het werk gecompliceerder.
We trekken een aantal conclusies op het gebied van onze acties voor de komende drie jaren en daarna.
VERANDERINGEN BETREFFENDE DE NIET- GOUVERNEMENTELE ORGANISATIES (NGO)
Er wordt door de geldschieters meer professionalisme gevraagd om erkenning te krijgen. De NGOs komen onder grotere controle te staan en verliezen een deel van hun vrijheid. Ze worden steeds meer als een ‘ewone’ onderneming gezien. Grote geldschieters vervangen NGOs. Denk aan de stichting van Bill Gates die opkomt voor de bestrijding van AIDS.
VERANDERINGEN BETREFFENDE GODSDIENSTEN IN HET ALGEMEEN EN DE KERKEN IN HET BIJZONDER.
In het algemeen zijn de godsdiensten nu meer naar binnen gericht. Het gaat soms om fundamentalisme van het ergste soort dat zeer conservatief is. De Russisch-orthodoxe Kerk profileert zich door zich te identificeren met het Russisch nationalisme. Sommige protestantse kerken leggen de bijbel letterlijk uit. Dat kan ze ertoe aanzetten om b.v. foltering of doodstraf door God te rechtvaardigen. Sommigen zien zich liever als ‘goed’ katholiek door eens per week naar de kerk te gaan, dan door het Evangelie van dag tot dag te leven.
II. HUIDIGE UITDAGINGEN
‘De universaliteit van de mensenrechten, is zonder twijfel erkennen aan het feit dat de mensenrechten allereerst de rechten van de ander zijn’. (Emmanuel Decaux)
Zij betekent niet de absolute uniformiteit. Zij maakt de culturele verscheidenheid mogelijk.
Zonder eerbiediging van de economische en sociale rechten, is er geen respect voor burgerlijke en politieke rechten, en omgekeerd. Opvoeding in de Rechten van de Mens (ERM) is de sleutel van elke positieve ontwikkeling.
III. PLAATS EN ROL VAN CHRISTENEN IN DE STRIJD TEGEN MARTELEN EN DE DOODSTRAF
Onze rol is allereerst ‘ons bewust te worden dat we in iets verwikkeld zijn dat veel groter is dan we zelf zijn’ (Soboufu Somé). Vervolgens zullen we de rijkdom en verscheidenheid van ons internationale netwerk moeten erkennen. Verbonden in Christus worden wij opgeroepen om te leven en om te getuigen van een universele broederschap, die boven de geografische grenzen, culturen, religies en etnische groepen uitgaat.
SCHEP EEN NIEUWE CULTUUR
De uitdaging voor ons is een nieuwe cultuur te creëren, want ‘Alles is verbonden. Alles is levend. Alles is afhankelijk. Een van onze machtigste wapens is de dialoog’ (Nelson Mandela).

Wat zal de perceptie van de ander zijn, hoe gaan we om met ‘wij’ en ‘zij’? De terrorist of de vermeende terrorist, de beul, de dief, zien we hen als ‘zij’? Vergeet niet dat zij allen kinderen van God zijn, en daarbij zelfs onze broers zijn met wie wij een menselijke gemeenschap vormen.

De onvoorwaardelijk liefde is ieder door God gegeven. Het zet ons ertoe aan om te strijden dat elk menselijk wezen met respect voor de rechten wordt behandeld ‘als het beeld en de gelijkenis van ‘God’ (Genesis 1,26-27). Dan, kunnen we allen samen, net zoals Martin Luther King, een droom hebben. En om met Barack Obama te spreken ‘Ja, we kunnen het!’ ‘Yes, we can!’
DE BELEIDSVOORNEMENS VAN FIACAT
1 Versterken van de kracht van de ACATs om de strijd tegen het martelen effectiever te maken.

1.1 de internationale vertegenwoordiging van de ACATs
- allereerst met internationale en regionale instituties zoals Human Rights Council, Mensen Rechten
Verdrag Lichamen van de VN, de Raad van Europa, de Europese Unie en de Afrikaanse Commissie voor
Mensen- en Volkeren Rechten.
- Het profileren van de christelijke identiteit van ACAT, samen met de kerken en religieuze instituten en
congregaties.

1.1 het netwerk levendig houden
1.1.1 door activiteiten te organiseren, zoals training en ondersteuning van ACATs, en op die manier ACAT
landen te ondersteunen in hun contacten met internationale organisaties.
1.1.2 FIACAT kan helpen de financiële bronnen te vinden om zodoende ACATs te ondersteunen, maar ook
bij het transparant maken van financieel beleid.

1.2 Het debat opstarten over ‘good governance’.
Door subsidiegevers wordt steeds meer waarde gehecht aan professionaliteit van de organisatie.
‘Good governance’ heeft te maken met een democratische, transparante en controleerbare organisatie.
Alle ACAT afdelingen voldoen aan de door het betreffende land gestelde eisen ten aanzien van goed
bestuur. Toch is verbetering mogelijk. Het gaat erom waar let je op bij goed bestuur en hoe geef je dit
handen en voeten.
2 Werken aan uitbreiding van het netwerk van ACAT, speciaal in Engels sprekende landen. In veel ACAT
landen wordt Frans gesproken. Het beleid is erop gericht om actief aan het werk te gaan om ook in
Engelssprekende landen vertegenwoordigingen van ACAT op te starten.
3 Het aanmoedigen van het ontstaan van regionale ACAT -groepen. Als voorbeeld geldt de samenwerking
tussen de ACAT van de Benelux en Duitsland. Het beleid is erop gericht aan te moedigen dat elders in de
wereld dit voorbeeld navolging vindt.
4 Verder werken aan het financieel onafhankelijk maken van FIACAT.
De financiële situatie van FIACAT is niet rooskleuring. De begrotingen tot 2011 zijn rond. Desondanks
blijft het zaak de financiële situatie te verbeteren.

Antoon van Hooft, voorzitter Anne-Cécile Antoni (Frankrijk) Lionel Fanvee (Togo) Nicaise Azomahou (Benin)

de aangerande pop
de aangerande pop
is leeg van binnen
toch geen echte pop
want ze schaamt zich

voor wat iedereen voortaan
aan haar kan zien
een wrede gedachte
die de vormen
van haar lichaam bepaalt
zonder dat ze kan laten zien
hoe ze zich schaamt

Ilse Starkenburg